ادْعُونى‌ أَسْتَجِبْ لَكُمْ «١» اساساً «دعا» مغز و حقيقت عبادت است.
الُّدعاءُ مُخُّ الْعِبادَةِ «٢» پس روح بندگى، در دعا و عرض نياز است و از اين رو در آيه ديگر فرمود: بگو اگر دعاى شما نباشد، پروردگارم به شما عنايتى نخواهد داشت.
قُلْ ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبى لَوْلا دُعاؤُكُمْ ... «٣» ترك دعا دعا نكردن ريشه در نااميدى بنده گنهكار از رحمت خدا داشته و گاهى نيز ناشى از روح استكبارى شخص است كه خشم خدا را در پى دارد. ونيز از كلام خداوند برمى‌آيد كه ترك دعا، ترك عبادت است:
قالَ رَبُّكُمُ ادْعُونى أَسْتَجِبْ لَكُمْ انَّ الَّذينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتى سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرينَ «٤» پروردگار شما گفته است مرا بخوانيد تا خواسته شما را اجابت كنم و كسانى كه از عبادت من استكبار مى‌ورزند بزودى با خوارى و ذلّت به جهنم داخل مى‌شوند.
اگر پرسيده شود كه آيا بندگان گناهكار را مى‌رسد كه با خدا سخن گويند و حاجت طلب كنند و آيا خداوند بدانان نظرى خواهد داشت، پاسخ اين خواهد بود كه آيه مورد بحث روح بندگان شرمسار را مى‌نوازد و به آنها اميد استجابت مى‌دهد:
... فَأِنّى‌ قَريبٌ أُجيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ ... «٥»