«كبيره» يعنى گناهى كه از نظر اسلام بزرگ و پراهميت است، و دليل بر اهميت آن، تشديد خطاب يا اصرار و تكرار نهى از آن يا تهديد به عذاب آتش و مشابه آن است.
امام خمينى «رض» در تحرير الوسيله در مورد گناهان كبيره و تعداد آن مى‌نويسد:
اما گناهان كبيره، هر معصيتى است كه نسبت به آن وعده و تهديد به آتش يا عقاب داده شده است، يا شديداً با آن برخورد شده است، يا دليلى دلالت مى‌كند كه آن گناه از بعضى از كباير بزرگ‌تر يا مانند آن است، يا عقل حكم مى‌كند كه كبيره است يا در اذهان اهل شريعت و تدين به يقين چنين است، يا نصّى از معصوم وارد شده كه كبيره است. گناهان كبيره زياد است، از جمله:
١- زنا ٢- سحر ٣- لواط ٤- دروغ ٥- دزدى ٦- تكّبر ٧- غيبت ٨- قطع رحم ٩- سخن چينى ١٠- ترك نماز ١١- ربا خوردن ١٢- قسم دروغ ١٣- فرار از جنگ ١٤- قمار بازى ١٥- شكستن عهد ١٦- عاق والدين ١٧- شهادت باطل ١٨- شراب خوارى ١٩- كتمان شهادت ٢٠- ظلم در وصيت «١» ٢١- جلوگيرى از زكات ٢٢- كمك به ستمكاران ٢٣- خيانت (به امانت) ٢٤- ايمن شدن از مكر او ٢٥- تكيه نمودن بر ستمگران و كافران ٢٦- مأيوس شدن از رحمت خدا ٢٧- خوردن مال يتيم از روى ظلم ٢٨- نسبت ناروا به زن شوهردار «٢» ٢٩- اصرار بر انجام گناهان كوچك ٣٠- اسراف و تبذير (ريخت و پاش كردن) ٣١- كشتن نفسى كه خدا آن را حرام كرده ٣٢- كم‌فروشى (كم گذاشتن در كيل و وزن) ٣٣- سبك شمردن حج (و بى‌اعتنايى به آن) ٣٤- مشغول شدن به هوسرانيها (سرگرمى به لهو و لعب) «٣» ٣٥- دروغ بستن بر خدا و رسول خدا و اوصياى پيغمبر (ص) ٣٦- خوردن مال باطل (سُحْت يعنى بهاى چيزهاى حرام و مزد كارهاى حرام) «٤» ٣٧- حبس نمودن حقوق ديگران بدون هيچ عذرى (ادا نكردن حقوق ديگران بدون عذر موجّه) ٣٨- تعرّب (به جاهليت برگشتن) بعد از هجرت (رفتن و مهاجرت به مكانى كه در آنجا انجام وظايف دينى ميسّر نيست) «٥» ٣٩- خوردن گوشت‌