در دوران هشت سال دفاع مقدس و نبرد عليه استكبار جهانى نيز همين افراد بى‌ايمان يا سست ايمان، به ملامت رزمندگان نشستند و شهادت و جراحت مجاهدان متعهد را مصيبت دانستند و از اينكه اين مصيبت، دامن آنها را نگرفته بود خشنود بودند. امام خمينى (قدس سره) در اين باره چنين بيان داشته‌اند:
بدا به حال آنانى كه در اين قافله (شهدا، اسرا، مفقودان، مجروحان و خانواده‌هاى شهدا) نبودند. بدا به حال آنهايى كه از كنار اين معركه بزرگ و شهادت و امتحان عظيم الهى تا به حال ساكت و بى‌تفاوت و يا انتقاد كننده و پرخاشگر گذشتند ... آنهايى كه در اين چند سال مبارزه به هر دليلى از اداى اين تكليف بزرگ، طفره رفتند و خودشان و جان و مال و فرزندانشان و ديگران را از آتش حادثه دور كرده‌اند، مطمئن باشند كه از معامله با خدا طفره رفته‌اند و خسارت و زيان و ضرر بزرگى كرده‌اند كه حسرت آن را در روز واپسين و در محاسبه حق خواهند كشيد. «١» در قاموس اسلام شكست معنا ندارد در آيه شريفه، مسلمانان به مبارزه در راه حق و براى احياى حق، دعوت شده‌اند.
مبارزه با كفر، ظلم و باطل براى اعتلاى «كلمةاللَّه» مبارزه‌اى است كه در آن شكست، معنا ندارد. مسلمان وقتى به مبارزه قيام مى‌كند، به انجام وظيفه قيام كرده است. او بايد وظيفه‌اش را انجام دهد، نتيجه مبارزه هرچه باشد- شكست يا پيروزى- براى او پيروزى است چون وظيفه‌اش را انجام داده و خداوند هم او را در هر حال، وعده اجر و پاداش داده است.
پيكار در راه خدا، يكى از دو فرجام نيك شهادت و يا غلبه بر دشمن را به دنبال دارد؛ اما شهادت، برتر است و شايد به همين جهت ذكر آن در آيه، مقدم شده است. برترى شهادت به اين جهت است كه، شهيد به محض شهادت به نعمتهاى ابدى و پايدار بهشت و رضوان خدا نايل مى‌شود، ولى رزمنده پيروز، هر چند اجرى عظيم در نامه عملش ثبت مى‌گردد، ولى به شرطى به اين اجر و پاداش مى‌رسد كه در بقيه عمر، آن ثواب را با رعايت تقوا و دورى از گناهانى كه از بين برنده اعمال نيك هستند، حفظ كند.