نمى‌كنيد (براى نجات) مستضعفانى كه مى‌گويند: خدايا ما را از اين قريه و سرزمين كه مردمش ستمگرند بيرون ببر و براى ما از جانب خودت سرپرست و يار و مددكارى بفرست.
حفظ آمادگى و هشيارى‌ بعد از اينكه در آيات قبل به اطاعت از خدا، رسول و اولواالامر دستور داد و گردنكشان از اين حكم را توبيخ و سرزنش كرد، آنها را به حفظ آمادگى عمومى و هشيارى در مقابل توطئه‌هاى دشمنان، و جهاد براى آزاد ساختن مستضعفان گرفتار، مأمور مى‌كند. «حِذْر» به معناى اسلحه و آلت دفاع، يا به معناى بيدارى و آماده باش و مراقبت در برابر خطر احتمالى است. «١» در هر حال، جمله «خُذُوا حِذْرَكُمْ» (اسلحه خود را برگيريد) كنايه از اين است كه، مؤمنان بايد از لحاظ اسلحه و امكانات، در هر حال آمادگى كامل براى خروج به‌سوى ميدان جهاد با دشمن را داشته باشند و به اقتضاى شرايط و تعداد دشمن، همگى يا گروه گروه براى جهاد رهسپار شوند.
افراد ضعيف الايمان‌ در آيات فوق، افراد سست ايمانى معرفى شده‌اند كه گرچه منافق «٢» نيستند و به خدا، پيامبر و آخرت ايمان دارند، ولى متأسفانه ايمانشان آن قدر قوى نيست كه بتوانند به اتكاى آن، دل از دنيا بركنند و در ميدان جنگ و جهاد حاضر شوند. بعضى از ويژگيهاى آنها به شرح زير است:
الف- شهادت، جراحت و اسارت مسلمانان در جبهه را مصيبت مى‌شمرند و خدا را شكر مى‌كنند كه در جبهه نبوده‌اند تا به آن مصيبتها گرفتار شوند.
ب- آن‌گاه كه فضل خدا شامل رزمندگان مى‌شود و با غنيمت باز مى‌گردند، مانند كسانى كه هرگز قبل از آن زمان با مسلمانان آشنايى نداشته‌اند، آرزو مى‌كنند كه: كاش ما هم با آنها بوديم و به اين «فوز عظيم» نايل مى‌شديم.