شايان توجه است كمك و احسان به هر كدام از والدين و خويشان و يتيمان و درماندگان بايد از هرگونه آزار و زحمت و منّت‌گذارى بركنار باشد وگرنه اساساً احسان را تباه مى‌كند.
و در مواردى كه با تحقير و هتك حرمت همراه باشد، خود نوعى عمل حرام محسوب مى‌گردد.
زبان خوش‌ از جمله مهم‌ترين تعاليم اجتماعى اديان، داشتن زبان خوش در برخورد با هم‌نوعان است؛ نه فقط دوستان و نزديكان يا در مواردى كه پاى منفعتى در كار باشد بلكه در رابطه با همه مردم «قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً». «١» خوش خويى و خوش زبانى، روزى را زياد، دلها را نزديك، دوستيها را فراوان، و تحمّل مشكلات را آسان مى‌كند و نيز موجب آمرزش گناهان و پاداش الهى، و پرهيز از گناهانى چون تهمت، جدال، ريا و خودنمايى، عجب، تحقير و استهزاء و ... مى‌گردد. «٢»