تعاليم قرآن (ج3) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٩
خداوند با ذكر يك نكته كوتاه، بطلان اين پندار را آشكار كرده، مىفرمايد: بگو آيا پيمانى از خدا گرفتهايد؟ «قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِنْدَاللَّهِ عَهْداً» «١» آنگاه خداوند در آيه ٨١، معيار كلّى مجازات الهى در قيامت را بيان كرده، به مؤمنان گناهكار اعلام خطر مىكند كه در پيشگاه عدل الهى، همه يكسانند. هر كس به اراده خود گناهى مرتكب شود مجازات خواهد شد؛ مگر آنكه توبه كند و در اين ميان فرقى ميان پيروان اديان مختلف هم نيست.
شفاعت شامل چه كسانى مىشود؟
امتيازاتى نظير عفو و بخشش گناهان و شفاعت، بهره كسانى مىگردد كه صلاحيتهاى لازم به ويژه ايمان به توحيد و معاد را در خود حفظ كرده باشند. ولى چنانچه به پرتگاه شرك فرو غلطيده باشند، وضعى بهتر از پسر نوح نخواهند داشت كه در پاسخ تقاضاى نوح مبنى بر نجات او، ندا آمد كه: «إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ» «٢» و او را از هرگونه شفاعتى محروم ساخت.
خلود در آتش ظاهراً خلود در آتش تنها گريبانگير مشركان و كافران مىشود، البته مؤمنان نيز بايد بيمناك باشند كه هر كس در معصيت بىباك شده و از ارتكاب گناه خوددارى نورزد، سياهى حاصل از گناه، به تدريج قلبش را تيره مىسازد به گونهاى كه هيچ پند و هدايتى در او اثر نمىكند و سرانجام آيات الهى را تكذيب كرده در منجلاب شرك و كفر سقوط مىنمايد:
ثُمَّ كَانَ عَاقِبَةَ الَّذِينَ أَسَاءُوا السُّوءى أَن كَذَّبُوا بِآيَاتِ اللَّهِ وَ كَانُوا بِهَا يَسْتَهْزِؤُنَ «٣» سپس فرجام كسانى كه به انجام بديها پرداختند، آن شد كه نشانههاى خدا را دروغ دانستند و آنها را مسخره مىكردند.