الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ حَتَّى‌ يُقَاتِلُوكُمْ فِيهِ فَإِن قَاتَلُوكُمْ فَاقْتُلُوهُمْ كَذلِكَ جَزَاءُ الْكَافِرِينَ فَإِنِ انتَهَوْا فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى‌ لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ لِلّهِ فَإِنِ انتَهَوْا فَلَا عُدْوَانَ إِلَّا عَلَى الظَّالِمِينَ «١» و كارزار كنيد در راه خدا (براى نصرت دين) با كسانى كه با شما كارزار مى‌كنند و از حد تجاوز نكنيد؛ خداوند متجاوزان را دوست ندارد و آنها را هرجا كه يافتيد بكشيد و بيرونشان كنيد از هرجا كه شما را بيرون راندند و فتنه (كفر و فساد) شديدتر و بزرگ‌تر از قتل است و نزديك مسجدالحرام با ايشان (اقدام به) كارزار نكنيد تا آنگاه كه با شما در آن (مكان- مكه- ابتدا به) كارزار كنند. پس اگر با شما جنگيدند با ايشان بجنگيد چنين است مجازات كافران پس اگر (از آنچه مى‌كردند) باز ايستادند، خداوند پوشنده (گناهان) و بخشاينده (تائبان) است. و با ايشان نبرد كنيد تا فتنه‌اى نماند و دين از آن خدا باشد پس اگر (از آنچه مى‌كردند) باز ايستادند، پس دشمنى (و تجاوزى) جز بر ستمگران نخواهد بود.
رعايت حدود خداوند از تعدّى و تجاوز از حد نهى مى‌فرمايد، بنابراين پس رزمندگان اسلام بايد توجه داشته باشند كه در راه رضاى خداوند حركت كنند و از آنچه كه خداوند دوست ندارد بپرهيزند.
رزمنده مسلمان هنگام ستيز، تقوا را سرلوحه خود قرار مى‌دهد و مراقب است مبادا هيجان و شرايط صحنه‌هاى نبرد، او را به اقدامى نسنجيده و مخالف موازين عقل و شرع سوق دهد و بدين وسيله از شخصيت و آبروى جامعه اسلامى پاسدارى مى‌كند.
اگر مسلمانى به تجاوز و ستم روى آورد، جامعه اسلامى را در چشم دشمنان، عنان گسيخته و حقير نشان مى‌دهد و آنها را در دشمنى خود را سخت‌تر ساخته، مانع از هدايت احتمالى آنها مى‌شود.
ممكن است بعضى شدت عمل اسلام در برخورد با دشمنان متجاوز را احكامى خشونت‌آميز و بى‌رحمانه بپندارند، در حالى كه چنين نيست. قرآن كريم تصريح مى‌كند