كميّت يا كيفيّت؟
جريان حركت نظامى طالوت براى پى بردن به ارزش «كميّت» يا «كيفيّت» در نيروهاى نظامى، سزاوار دقّت و توجّه است.
مردمى كه در آغاز كار، خودشان براى پيكار با دشمن، اعلام آمادگى كرده بودند، در طى چند مرحله از مشاركت جنگ، عقب نشستند و جز اندكى از مؤمنان صابر، با طالوت نماندند. البته همين گروه اندك با توكّل به خدا سرانجام پرچم پيروزى را برافراشتند.
نخستين مرحله آزمايش، اعلام بسيج براى جنگ بود كه: «فَلَمّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتالُ تَوَلَّوْا الّا قليلًا منهم»؛ به جز اندكى از مردم همه از جنگ رو برتافتند (آيه ٢٤٦).
مرحله دوم، زمانى بود كه نيروها به نهر آبى رسيدند و فرمانده اعلام كرد: كسى حق نوشيدن آب از اين نهر ندارد مگر به مقدار يك مشت. در اين جا نيز به جز اندكى، بقيه آب نوشيدند و سيراب شدند و بدين ترتيب از گروه مجاهدان، تصفيه گرديدند.
مرحله سوم، هنگام رويارويى با جالوت بود كه گروهى گفتند: توان مقابله با جالوت و لشكرش را ندارند. ولى آنان كه روز رستاخيز و ديدار خدا را باور داشتند، صبر كردند و ثابت قدم ايستادند كه: «كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَليلَةٍ غَلَبَتْ فَئِةً كَثيرَةً بِاذْنِ‌اللَّهِ وَاللَّهُ مَعَ الصَّابِرينَ» آنگاه از خدا صبر و نصرت جستند و در جنگ پايدارى نمودند تا پشت دشمن را شكستند و به دست قدرتمند داود (ع) جالوت را به قتل رساندند.