أَمْوالَهُمُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ تَثْبيتاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ كَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ أَصابَها وابِلٌ فاتَتْ اكُلَها ضِعْفَيْنِ فَانْ لَمْ يُصِبْها وابِلٌ فَطَلٌّ وَاللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصيرٌ «١» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، بخششهاى خود را با منّت و آزار باطل نسازيد، همانند كسى كه مال خود را براى نشان دادن به مردم انفاق مى‌كند و ايمان به خدا و روز رستاخيز نمى‌آورد، و (كار او) همچون قطعه سنگ صافى است كه بر آن (قشر نازكى از) خاك باشد (و بذرهايى در آن افشانده شود) و باران درشت به آن برسد و آن را صاف (و خالى از خاك و بذر) رها كند! آنها از كارى كه انجام داده‌اند چيزى به دست نمى‌آورند و خداوند جمعيّت كافران را هدايت نمى‌كند. و (كار) كسانى كه اموال خود را براى خشنودى خدا و تثبيت (ملكات انسانى) در روح خود انفاق مى‌كنند، همچون باغى است كه در نقطه بلندى باشد و بارانهاى درشت به آن برسد و ميوه خود را دو چندان دهد، و اگر باران درشتى بر آن نبارد بارانهاى ريز و شبنم بر آن مى‌بارد و خداوند به آنچه انجام مى‌دهيد، بيناست. «٢» خداوند پس از بيان ارزش و پاداش انفاق، با مثال ديگر، شرايط انفاق را بازگو كرده است كه عبارتند از:
الف- در راه خدا بودن: شرط اوّل انفاق آن است كه براى جلب رضايت خدا و به دور از ريا باشد.
ب- ترك هر نوع آزار روحى.
ج- ترك منّت.
بنابراين، اگر انفاق بدون شرايط مذكور انجام گيرد، هيچ‌گونه پاداش الهى نخواهد داشت.
از جمله «وَلا يُؤْمِنْ بِاللَّهِ» روشن مى‌شود كه عمل رياكار و شخص كافر يكى است، چرا كه هيچ‌كدام رضايت خداوند را نمى‌جويند، «٣» از اين رو امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «كُلُّ رِياءٍ شِرْكٌ» «٤» هر ريايى شرك (خفى) است.