همچنين بهتر است ما همواره آغازگر احسان به ديگران باشيم و از احسان جز رضاى خدا را نطلبيم و توقع تقدير و جبران را از كسى در سر نپروريم.
از آنجا كه صله‌رحم از احكام پراهميت و مورد ابتلاى همگان است، به مناسبت اين بحث، نكاتى را مختصراً يادآورى مى‌كنيم:
صله‌رحم و نيكى بدانها، به علّت ناصالح بودن ايشان از وجوب نمى‌افتد حتى اگر عدم صلاحيت آنها به حد كفر و ارتداد برسد. فتواى امام خمينى رضوان‌اللَّه عليه اين است كه:
«صله رحم مطلقاً واجب است». «١» صله‌رحم راه خوبى براى امر به معروف و نهى از منكر و اصلاح بستگان ناصالح و پند و مؤعظه آنهاست و به كسانى كه احياناً توسط آنها ستم ديده‌اند كمك مى‌كند تا در جوّى عاطفى، تظلّم كنند و در صورت امكان، زمينه اصلاح روابط و رفع ستم فراهم شود.
در صله رحم با خويشان ناصالح بايد از تأثيرپذيرى و يا شركت در مجالس گناه و نيز از مصرف اموال آلوده به حرام اجتناب جست.
قطع رحم از زشت‌ترين گناهان است «٢» و بايد دانست كه بريدن پيوند با خويشان ناصالح نيز اگر باعث دور شدن بيشتر آنها از هدايت و افتادن به دام جريانهاى ضدانقلاب و ضد اسلام گردد، به هيچ وجه جايز نيست.
نكته ديگر آنكه صله‌رحم بدان معنا نيست كه همه خويشان به ويژه ناصالحان را محرم اسرار بدانيم و اطلاعات مهم شخصى و مملكتى را در لابلاى گفتگوها بر زبان برانيم؛ چون افراد ضعيف اگر خودشان هم با اخبار محرمانه، با غرض برخورد نكنند ولى ممكن است آنها را ناخواسته به كسانى برسانند كه در صدد توطئه و ضربه‌زدن باشند.
آثار صله‌رحم بسيار زياد است، و از آن جمله‌اند: كمك به خودسازى، بركت در اموال، رفع بلا، بازداشتن از گناه، عمر طولانى، رفع فقر، زيادى روزى، راحتى حساب در قيامت و «٣»