تعاليم قرآن (ج3) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٩
درس هفتم ابتلاى مؤمنان أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُمْ مَثَلُ الَّذِينَ خَلَوْا مِن قَبْلِكُمْ مَسَّتْهُمُ الْبَأْسَاءُ وَالضَّرَّاءُ وَ زُلْزِلُوا حَتَّى يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَى نَصْرُ اللّهِ أَلَا إِنَّ نَصْرَ اللّهِ قَرِيبٌ «١» آيا گمان مىبريد كه به بهشت داخل مىشويد حال آنكه هنوز همانند آنچه بر پيشينيان شما وارد شد به شما نرسيده است؟ رنج شمشير و تنگدستى، ايشان را لمس كرد و به اضطراب و تزلزل درآمدند تا آنجا كه پيامبر و مؤمنان همراه او گفتند: يارى خدا كجاست؟ آگاه باشيد نصرت خدا نزديك است.
ضرورت امتحان «امتحان» از مفاهيم مهم تربيتى و جهانشناسى قرآن است. يكى از تصورهاى نابجا ولى رايج در ميان انسانها اين است كه اگر ما به صف نيكان و صالحان پيوستيم، مورد حمايت خدا خواهيم بود و در اين صورت نبايد به هيچ امر ناخوشايندى گرفتار گرديم.
نادرستى اين پندار از آنجاست كه اگر پيروزى و آسايش همواره در جبهه مؤمنان و شكست و تلخكامى براى كافران باشد، بسيارى از مردم اگر چه مؤمن نباشند براى كسب مزاياى مادى دنيوى به دروغ ادّعاى ايمان مىكنند و بدين ترتيب مؤمنان حقيقى