بهترين انگيزه براى انفاق‌ طبق اين آيه، مسلمانان، مأمور پشتيبانى همه جانبه از جهاد مى‌باشند و چون معمولًا دل كندن از مال و جان و ديگر چيزهاى مورد علاقه انسان، مشكل است، خداوند بالاترين انگيزه را براى انفاق گوشزد مى‌كند «أَنْفِقُوا فى‌ سَبيلِ‌اللَّهِ».
مؤمنان بيشترين محبتشان از آن خداست: «وَالَّذينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبّاً لِلَّهِ» «١» و با تمام وجود به سوى او گرايش دارند و در راه او حركت مى‌كنند. انسانى كه براى فرزند و محبوب بشرى خود، همه گونه فداكارى مى‌كند، در راه محبوب‌ترين موجود، يعنى «خداى هستى‌بخش» نه تنها در بذل آنچه دارد ترديدى به خود راه نمى‌دهد بلكه با ياد و عشق او، سختيها را آسان مى‌يابد و همين اندازه كه بداند كارى مربوط به خدا و مورد رضايت اوست با جان و دل در انجام آن مى‌كوشد.
اسباب هلاكت «٢» در آيه شريفه، ابتدا امر به انفاق كرده سپس فرموده است: «به دست خود، خود را به هلاكت نيفكنيد» يا «نيرو و قدرت خويش را هدر ندهيد و از بين نبريد». «٣» نهى در اين آيه شريفه مطلق تعاليم قرآن (ج‌٣) كد ٤/١١٢ ٨٠ الف - ارزش انفاق ص : ٧٩ است و در نتيجه، نهى از تمامى رفتارهاى افراطى و تفريطى را در بر مى‌گيرد، كه يكى از مصاديق آن، بخل ورزيدن و امساك كردن از انفاق مال براى پشتيبانى از جبهه و جنگ است. اين بخل ورزيدن، سبب از بين رفتن نيرو و قدرت جبهه خودى و در نتيجه، پيروزى دشمن مى‌شود. در اينجا انسان با انفاق نكردن و پشتيبانى مالى ننمودن، سبب هلاكت خويش و ديگر مسلمانان گرديده است. هم هلاكت دنيايى كه همان شكست و كشته و مغلوب شدن است و هم هلاكت اخروى كه همان عذاب و جهنمى است كه به كيفر انفاق نكردن بدان گرفتار مى‌گردد. «٤»