پس دعا به هياهو نياز ندارد چون فرمود: «انّى‌ قَريبٌ» و از استجابت نبايد نا اميد بود كه فرمود: «اجيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ» ولى بايد دعا كرد و طلب حاجت نمود كه فرمود:
اجيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ‌ درخواست دعاكننده را هنگامى كه مرا بخواند، اجابت مى‌كنم.
شرط اجابت‌ دعا بايد خالصانه باشد نه لقلقه زبان. دل بستن و چشمداشت به اسباب، برخلاف روح دعاست. شرط ديگرى نيز براى اجابت دعا وجود دارد. خداوند متعال اگرچه متعهّد شده كه خواهش دعاكننده را اجابت كند: «ادْعُونى‌ أَسْتَجِبْ لَكُمْ» ولى از سوى ديگر فرموده است كه به عهد من وفا كنيد تا به عهد شما وفا كنم.
أَوْفُوا بِعَهْدِى أُوفِ بِعَهْدِكُمْ «١» در آيه مورد بحث نيز خداوند از بندگانش خواسته كه او را اجابت كرده و بدو ايمان آورند. «فَلْيَسْتَجيبُوا لى‌ وَلْيُؤْمِنُوا بى‌» بنابراين بندگان بايد دعوت خدا را اجابت كنند.
آيه شريفه از جهت ادبى داراى لطيف‌ترين نكته‌ها درباره دعاست، كه يكى از آنها سخن گفتن مستقيم و بدون واسطه خدا با بندگان است؛ يعنى نفرمود: «بديشان بگو كه ...» بلكه مستقيماً خطاب كرد: «فَانى قَريبٌ اجيبُ ...».
دفاع در اسلام‌ وَ قَاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللّهِ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوا إِنَ‌اللّهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ وَاقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُم وَأَخْرِجُوهُمْ مِنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ وَالْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ القَتْلِ وَلَا تُقَاتِلُوهُمْ عِندَ