كلمه زيغ به معناى خارج شدن از حالت استقامت است كه لازمه‌اش اضطراب قلب و پريشانى خاطر مى‌باشد؛ به قرينه اينكه در مقابل آن، رسوخ در علم قرار گرفته است.
خداوند مى‌فرمايد: اينها از آيات متشابه پيروى مى‌كنند تا فتنه و فساد ايجاد كنند يعنى هدف اصلى اين بيماردلان، گمراه‌كردن و منحرف ساختن از حق است و براى اينكه بتوانند فتنه خود را توجيه كنند، به دنبال آيات متشابه مى‌روند، در حالى كه تأويل قرآن در دسترس و اختيار آنها نيست.
تفسير به رأى آن است كه انسان ابتدا براى خود عقيده‌اى انتخاب كند و سپس براى تأييد آن، به آيه يا روايتى استدلال كند. اين افراد در حقيقت به دنبال قرآن و فهم صحيح آن نيستند، بلكه قرآن را بر عقايد باطل خود منطبق مى‌سازند و تفسير مى‌كنند. از اين رو، پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله فرمود: «مَنْ فَسَّرَ الْقُرْآنَ بِرَأْيِهِ فَلْيَتَبَوَّءْ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ» «١» كسى كه قرآن را به رأى و نظر خود تفسير كند، بايد در آتش مأوا گزيند.
دلبستگى به زينتهاى دنيا زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ مِنَ النِّسَاءِ وَالْبَنِينَ وَالْقَنَاطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ «٢» مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ «٣» وَالْأَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ذلِكَ مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَاللّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ «٤» دوستى (و علاقه) به شهوات از زنان و پسران و مالهاى فراوان از طلا و نقره و اسبان نشان‌دار و چهارپايان و زراعت براى مردم؛ جلوه‌گر شده است، اين بهره زندگى دنيا است و سرانجامِ نيك نزد خداست.