قرآن، به انفاق كنندگان، وعده پاداش مى‌دهد و مى‌فرمايد:
اوّل آنكه اجر و پاداش آنها در پيشگاه پروردگارشان است. اين جمله به آنها اطمينان مى‌دهد كه پاداش آنها در نزد خدا محفوظ است، تا با اطمينان خاطر بيشتر، در اين راه گام بردارند؛ زيرا چيزى كه در نزد خدا است، نه خطر نابودى دارد و نه نقصان «١» «وَ ما عِنْدَاللَّهِ باقٍ». «٢» دوّم آنكه آنها هيچ‌گونه ترس و اندوهى ندارند.
فرق اندوه با ترس اين است كه ترس به معناى انتظار ضرر است و اندوه به معناى غمى است كه بر دل سنگينى كند، چه از امرى كه واقع شده و چه از امرى كه واقع خواهد شد. «٣» و رها شدن از اين دو حالت روحى، در حقيقت ثمره و پاداش خوددارى از دو عمل مذموم «منت و اذيت» است. «٤» زمانى مى‌توانيم از اين پاداش برخوردار شويم كه انفاق را با منت و اذيت همراه نسازيم؛ زيرا كسى كه چيزى به ديگرى مى‌دهد و آن را با منت و آزار، توأم مى‌كند و او را مى‌رنجاند، در حقيقت چيزى به او نداده است و چه بسا آن تحقيرها و شكستهاى روحى به مراتب بيش از مالى باشد كه به او بخشيده است.
بنابراين، اگر چنين اشخاصى، اجر و پاداشى نداشته باشند كاملًا طبيعى و عادلانه خواهد بود. «٥» ج- انگيزه و شرايط انفاق‌ يا أَيُّهَا الَّذينَ امَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذى كَالَّذى يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْاخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوانٍ عَلَيْهِ تُرابٌ فَأَصابَهُ وابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْداً لا يَقْدِرُونَ عَلى شَىْ‌ءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَاللَّهُ لا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكافِرينَ وَ مَثَلُ الَّذينَ يُنْفِقُونَ‌