كه فتنه، از قتل شديدتر است. تجاوزگران، با كفر و فساد خود به تباهى انديشه‌ها در انسانها مى‌پردازند و با مسموم كردن فضاى اجتماع، هرگونه رشد و كمالى را به انحراف و انحطاط تبديل مى‌كنند و قربانيان اين حوادث را به قعر جهنم و آتش ابدى آن مى‌فرستند و اين جنايت، از قتل، سهمگين‌تر و زيانبارتر است.
حكم نبرد در مكه‌ آغاز كردن جنگ در حوالى مسجدالحرام به حكم اين آيه، حرام است ولى در صورت مواجه شدن با حمله دشمنان، دفاع از خود، واجب است.
از نظر اسلام، جنگ حكم تيغ جرّاحى را دارد كه به هنگام ضرورت و نااميد شدن از شيوه‌هاى مسالمت‌آميز، به منظور رفع بيمارى به كار مى‌آيد. بنابراين هرگاه دشمن دست از تبهكارى برداشت و در برابر حق تسليم شد، اسلام اجازه پايان جنگ را مى‌دهد و حتى دلگرمى مى‌بخشد كه اگر براستى به كردار ناشايست خود پايان دادند و در صدد توبه و اصلاح برآمدند، خداوند، پرده‌پوش و خطابخش است.
انفاق و به هلاكت نيفكندن خويش‌ وَأَنْفِقُوْا فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلَا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ وَأَحْسِنُوا إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ «١» و در راه خداى (از آنچه داريد) انفاق كنيد و با دستهاى خود، خويشتن را به هلاكت ميندازيد و نيكى كنيد كه خداوند، نيكوكاران را دوست مى‌دارد.
اين آيه، مسأله پشتوانه مالى جهاد را حل نموده و تأمين هزينه آن را برعهده مسلمانان مى‌گذارد.