كلمه «آيه» نيز در آيه مورد بحث، مفهومى گسترده دارد و شامل آيات قرآن، آيات طبيعى، معجزات پيامبران و شرايع آنها مى‌شود، چرا كه «آيه» به معنى نشانه است و آنچه كه ذكر شد همه، نشانه‌هاى خدايند. «١» انحراف مسلمانها، كمترين آرزوى يهود ونصارى‌ وَلَنْ تَرْضَى‌ عَنكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصَارَى‌ حَتَّى‌ تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللّهِ هُوَ الْهُدَى‌ وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُم بَعْدَ الَّذِى جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ «٢» و هرگز يهود و نصارى از تو راضى نمى‌گردند تا (آن زمان كه) آئينشان را پيروى كنى. (اى محمد) بگو: هدايت خدا (راهى كه خدا نشان دهد)، آن (راه) هدايت است. و چنانچه پس از آن علمى كه تو را حاصل شد، باز از خواسته هايشان پيروى كنى از (جانب) خدا هيچ ولىّ و ياورى ندارى.
جذب در چهارچوب مواضع اصولى‌ شوق و تلاش در جذب مخالفان، بسيار پسنديده است. در اين راه، هر اندازه كه برخوردهاى خشك و خشن، موجب گريز افراد مى‌شود، نرمش و تشويق، ايجاد انگيزه و كشش مى‌كند. در ايّام نزول قرآن، ادّعاى يهود و نصارى در پيروى از پيامبران، اين اميد را در دل مسلمانان زنده مى‌كرد كه با نرمش و سازش و اعطاى امتيازاتى، مى‌توان آنها را به اسلام راغب گردانيد. امروزه نيز چنين گمانى كم و بيش وجود دارد.
آيه ياد شده شديداً هشدار مى‌دهد كه مسلمانان سخت مراقب برخوردهاى خود باشند و از فاصله گرفتن از مواضع اصولى بپرهيزند زيرا چنين نيست كه اهل كتاب با