در دين اسلام اينطور نيست كه، غيرت و تعصب به كلّى باطل شمرده شده باشد بلكه آن را تا جايى كه مطابق حق باشد، پذيرفته و به آن دعوت كرده است. اگر كسى از سر غيرت به دفاع از ناموس، وطن و برادران ايمانى‌اش برخيزد، كارى نيكو كرده است، اما اگر همانند غيرتها و تعصبهاى زشت جاهلى و قبيله‌اى، براى دفاع از باطل باشد، از نظر شرع مردود است.
حفظ اطلاعات و جلوگيرى از پخش شايعات‌ وَ إِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى‌ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلَا فَضْلُ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لَاتَّبَعْتُمُ الشَّيْطَانَ إِلَّا قَلِيلًا «١» چون خبرى از امن يا خوف به آنها (آن سست ايمانها) برسد آن را منتشر سازند، در صورتى كه اگر آن را به اطلاع پيامبر و اولياى امور خويش برسانند، ايشان كه قدرت استنباط دارند، حقيقت مطلب را در مى‌يابند و اگر فضل و رحمت خدا بر شما نبود، جز اندكى، همگان از شيطان پيروى مى‌كرديد.
شأن نزول‌ ظاهراً اين آيه و آيه بعدى در جريان بدر صغرى (بدرالموعد) نازل شده است «٢» جريان‌