ساير مردم نيز كعبه را محترم مى‌دانستند و اين خود فى نفسه هدايتى است براى اينكه باعث توجه مردم به خدا و ذكر اوست.
و اما بعد از ظهور اسلام كه امر واضح تراست، چون نام كعبه از آن روز همه مشارق و مغارب جهان را پر كرد و يا با خودش و از نزديك و يا با ذكر خيرش و از دور خود را بر فهم و قلب مردم عرضه نمود ومردم را در عبادات مسلمانان و اطاعاتشان وقيام و قعودشان و سر بريدن حيواناتشان و ساير شؤونشان متوجه خود ساخت.
پس كعبه به تمامى مراتب هدايت، از خطور ذهنى گرفته تا انقطاع تام از دنيا و اتصال كامل به عالم معنا و به تمام معنا هدايت است و حق است اگر بگوييم كه مسّ نمى‌كنند آن را مگر بندگان خالص خداوند.
علاوه براين كعبه، عالم اسلام را به سعادت دنيائيشان نيز هدايت مى‌كند و اين سعادت عبارت است از وحدت كلمه و ائتلاف امت و شهادت منافع خود و عالم غيراسلام را هم هدايت مى‌كند به اينكه از خواب غفلت بيدار شوند و به ثمرات اين وحدت توجه كنند و ببينند كه چگونه اسلام قواى مختلفه وسليقه‌هاى پراكنده و نژادهاى گوناگون را با هم متفّق و برادر كرده است. «١» مقام ابراهيم (ع)
آيات مورد بحث يادآور مى‌شود كه در كعبه آيات هدايت به سوى خداپرستى و توحيد وجود دارد و از جمله اين آيات «مقام ابراهيم» عليه‌السّلام است.
«مقام ابراهيم» سنگى است كه جاى پاى ابراهيم عليه‌السلام درآن نقش بسته است. اخبار بسيار زيادى دلالت دارد بر اينكه سنگ اصلى كه ابراهيم بر روى آن مى‌ايستاده تا ديوار كعبه را بالا ببرد در زير زمين، در همين مكانى كه فعلًا مقامش مى نامند، دفن شده است و مقام ابراهيم كنار مطاف، روبروى ضلع ملتزم قرار دارد. «٢»