به اصطلاح، چوب نيت خود را خواهد خورد. «١» همانند جريانى كه قرآن نقل مى‌كند كه چگونه كسانى كه خواستند تهى‌دستان را از محصولات باغ خود، محروم كنند، به آتشى كه در باغشان افتاد مجازات شدند. «٢» تكليف به اندازه توان‌ لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً الَّا وُسْعَها لَها ما كَسَبَتْ وَ عَلَيْها مَااكْتَسَبَتْ رَبَّنا لا تُؤاخِذْنا انْ نَسينا اوْ اخْطَأْنا رَبَّنا وَ لا تَحْمِلْ عَلَيْنا اصْراً كَما حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذينَ مِنْ قَبْلِنا رَبَّنا وَ لا تُحَمِّلْنا ما لا طاقَةَ لَنا بِه‌ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنا وَارْحَمْنا انْتَ مَوْلينا فَانْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرينَ «٣» خدا كسى را جز به اندازه توانش، تكليف نمى‌كند تعاليم قرآن (ج‌٣) كد ٤/١١٢ ١٠٤ علت نامگذارى ص : ١٠٤ . (هر كس) هر چه كسب كند (از نيكى) به سود اوست و هر چه كسب كند (از بدى) نيز به زيان اوست. پروردگارا! اگر فراموش كرديم يا خطا رفتيم ما را مؤاخذه مفرما. پروردگارا! بارى سنگين، همچنان كه بر پيشينيان از ما روا داشتى، بر دوش ما منه، پروردگارا! و بر ما آنچه را طاقت بدان نداريم تحميل مفرما، از ما درگذر و ما را ببخش و بر ما رحمت فرما. تو مولاى مايى پس ما را بر كافران، نصرت‌بخش.
آيه شريفه به اين واقعيت كه خداوند بر كسى جز به اندازه توانش تكليف نمى‌كند، تصريح كرده است. در يك آيه پيش از اين نيز از زبان بندگان خدا آمده كه پس از شنيدن فرمانهاى الهى مى‌گويند: «خداوندا! فرمانت را به گوش جان شنيديم و اطاعت مى‌كنيم». معناى اين سخن آن است كه ايشان انجام اين تكاليف را در حدود قدرت و توان خود مى‌ديدند.