درس ششم‌ استجابت دعا وَ إِذا سَئَلَكَ عِبادى عَنى فَأِنى قَريبٌ اجيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْيَسْتَجيبُوا لى وَلْيُؤْمِنُوا بى لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ «١» هرگاه بندگانم از تو درباره من بپرسند، (بايد بدانند) كه من نزديكم، دعاى دعا كننده را هنگامى كه مرا بخواند (و از من حاجات خود را بطلبد) اجابت مى‌كنم، پس بايد مرا اجابت كنند و به من ايمان آورند، بدان اميد كه رشد يابند. «٢» دعا، روح بندگى‌ بنده، هنگامى كه وجود سراسر نياز خود را در برابر خداوند بى‌نياز مى‌بيند، جز اعتراف به فقر نامحدود خود چاره‌اى ندارد، كه فرمود: اى مردم! شما به خداوند نيازمنديد و خداست آن بى‌نياز ستوده:
يا أَيُّهَاالنَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِىُّ الْحَميدُ «٣» از نيازمند جز عرض نياز چه بر مى‌آيد؟ و از آن بى‌نياز ستوده، جز رفع حاجت چه انتظارى است؟ از اين رو فرمود: مرا بخوانيد تا دعاى شما را اجابت كنم.