تعاليم قرآن (ج3) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٣
درس پنجم ياد خدا فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوا لِي وَلَا تَكْفُرُونِ «١» پس يادم كنيد تا شما را ياد كنم و مرا شكر بگزاريد و به من كفر نورزيد.
ياد خدا از بلندترين مفاهيم انسانساز و سعادتبخش است. كه مانع از نفوذ شيطان و وسوسه نفس و وقوع گناه مىشود، آرامش قلب و اطمينان خاطر مىآورد، توفيق طاعت و عبادت مىآورد و حمايت الهى را شامل حال يادكننده مىگرداند. مىتوان گفت: ريشه و زمينه ساز همه گناهان، غفلت است. تا غفلت از خدا نباشد، گناهى صورت نمىگيرد؛ «ذكر خدا» اين ريشه را مىسوزاند و نهال محبّت خدا و طاعت او را در وجود انسان مىكارد.
امام صادق عليهالسلام به يكى از اصحاب مىفرمايد: «آيا مىخواهى تو را از مهمترين وظيفهاى كه خدا بر خلق خود واجب كرده، خبر دهم؟ عرض كردم: بله. فرمود: اول، انصاف دادن به مردم، به اينكه با مردم آنگونه رفتار كنى كه دوست دارى با تو رفتار كنند و دوم، مواسات با برادران دينى و سوم، ياد خدا در هر موقف. البته منظورم از ياد خدا، گفتن «سُبْحانَاللَّهِ وَالْحَمْدُللَّهِ وَ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ» نيست هر چند كه اين نيز از مصاديق آن است ولى منظورم اين است كه در هر جا كه پاى اطاعت خدا به ميان مىآيد به ياد خدا باشى و اطاعتش كنى و هرجا معصيت خدا پيش مىآيد به ياد او باشى و آن را ترك كنى.» «٢»