تعاليم قرآن (ج3) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٢
نماز نماز ياد خدا است و ياد خداى بزرگ و روز قيامت، دنيا و امور زودگذر آن مانند رياست، قدرت و شهرت را در نظر انسان حقير و ناچيز مىكند. نماز، زنگار استكبار و بزرگىطلبى را كه مانع پذيرش حق است مىزدايد و بندگى خدا را آسان و آرامشبخش مىنمايد.
به جاى آوردن نماز واقعى كارى سخت، گران و سنگين است و آن را تنها كسانى مىتوانند به جاى آورند كه خاشع باشند. خاشعان كسانى هستند كه قلبشان با اعتقاد و ياد قيامت مطمئن است و مىدانند كه به سوى او باز مىگردند. ايمان واقعى به قيامت، دل را خاشع مىكند و از مخالفت باز مىدارد و به عمل صالح بر مىانگيزد و انجام نماز واقعى را ميسّر مىسازد.
در روايات آمده است كه هرگاه پيشامدى، على عليهالسلام را نگران مىساخت، برمىخاست و به نماز مىايستاد و مىفرمود: «إِسْتَعينُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلوةِ». تفسير عياشى نيز از ابىالحسن عليهالسلام روايت كرده است كه: هرگاه امر ناگوارى براى كسى پيش آيد روزه بگيرد تا برطرف شود. چون خداى تعالى فرموده است: «وَاسْتَعينُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلوة» «١»