تعاليم قرآن (ج3) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٥٦
انجام اعمال صالح يارى مىكنند و مانع از رسيدن شرّ به يكديگر مىشوند، براى آمرزش گناهان و توفيق عمل به احكام الهى، يكديگر را دعا كنند.
گفتنى است، كسانى كه براى برادران و خواهران مؤمن خود، دعاى خير مىكنند، خود نيز نصيب مىبرند. در روايتى از امام صادق (ع) چنين نقل شده است:
كسى كه براى برادر مؤمنش در غياب او دعا كند، دعايش به اجابت مىرسد و ملكى به او مىگويد: دو برابر آن براى تو خواهد بود.
و منظور از نصيب در آيه مورد بحث همين است.
آيه شريفه، متضمن برنامهاى اجتماعى است و روح تعهد اجتماعى را در مسلمانان، زنده مىكند و به ما مىآموزد كه نه تنها بايد خود عامل به نيكى باشيم، بلكه بايد با تمام توان، ديگران را هم به سوى نيكى دعوت نموده و از بدى باز داريم و از سوى ديگر به همه هشدار مىدهد كه تنها، عاملان گناه، گناهكار نيستند، بلكه تمام كسانى كه با استفاده از وسائل مختلف تبليغاتى و حتى با گفتن يك كلمه كوچك و يا با سكوتشان زمينه گناه را فراهم مىكنند و گناهكار را تشويق به گناه مىكنند بايد منتظر عواقب بد اين عمل زشتشان باشند و طعم تلخ آن را بچشند.