افراد خردمند قرار دارند كه مطالعه در آفرينش آسمانها (خورشيد و ماه و ستارگان) و زمين (كوهها و درياها و نباتات و حيوانات) و رفت و آمد شب و روز و نيز اختلاف ساعات شب و روز طى سال و ...، براى ايشان، دانشگاهى طبيعى از علم و دانش و آيات و نشانه‌هاى عظمت، قدرت و حكمت پروردگار است:
به نزد آنكه جانش در تجلّى است همه عالم كتاب حق تعالى است «١» فكر و ذكر با نام خدا براى شناخت صحيح و كامل، بايد خواندن و تفكر را با نام رَبّ آغاز كنيم «اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ» و در حالى كه به ياد خدا هستيم- چه ايستاده، چه نشسته و چه خوابيده- به آسمانها و زمين بينديشيم. پس در اثر عبادت با توجه و خشوع، روح انسان شفاف مى‌شود و دريچه ادراكش براى دريافت آيات نهفته در عالم هستى بازمى‌گردد و با عالم بالا ارتباط پيدا مى‌كند، و به خوبى در مى يابد كه آفرينش با عظمت و سراسر نظم آسمانها و زمين، بيهوده نيست و اين آيات و نشانه‌هاى خدا آنچنان در روحش اثر مى‌گذارد كه خدا را مى‌بيند و بى‌اختيار دست به دعا برمى‌دارد كه پروردگارا اينها را بيهوده نيافريده‌اى! نگاهى گذرا به سيماى خردمندان‌ الف- خردمندان با نظر دقيق و متفكرانه به جهان مى‌نگرند و آسمانها و زمين و گردش شب و روز را علامتها و تابلوهايى مى دانند كه از خود استقلالى نداشته و معبود را نشان مى‌دهند.
ب- با تأمل و انديشه پياپى در آيات آفاقى، دائم به ياد خدايند.
ج- با انديشه مستمّر در نظام آفرينش، در مى‌يابند كه جهان، هدف و غايت دارد، و پيوسته مى‌انديشند كه خداوند اين (نظام شگفت انگيز آفرينش) را لغو و بيهوده نيافريده است.