شده است.
استطاعت‌ جمله «وَلِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ سَبيلًا وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِىٌّ عَنِ الْعالَمينَ» اشاره به دو موضوع دارد:
الف- هر كس كه مستطيع باشد، حج بر او واجب است، و استطاعت عبارت است از داشتن توانايى مالى و سلامتى و نيروى بدنى و باز بودن راه و سالم و امن بودن آن و وسعت داشتن وقت و كافى بودن آن براى حج. «١» ب- اهميت بسيار زياد حج كه يكى از اركان اسلام است و از ترك آن، تعبير «به كفر» شده است. رسول خدا (ص) به على (ع) فرمود:
اى على! كسى كه حج را ترك كند (در حالى كه استطاعت دارد) كافر است؛ زيرا خداوند مى‌فرمايد: و بر مردمى كه استطاعت رفتن به سوى خانه خدا را دارند لازم است كه حج را بر پا دارند و كسى كه كفر ورزد (آن را ترك كند) به خود زيان رسانده است. و خداوند بى‌نياز است؛ اى على! كسى كه حج را به تأخير اندازد تا از دنيا رود، خداوند در قيامت او را يهودى يا نصرانى محشور مى‌كند. «٢» هدايتگرى خانه كعبه‌ علامه طباطبايى در مورد هدايتگر بودن خانه كعبه مى‌نويسد:
در دعوت ابراهيم (ع) ادّله زيادى به چشم مى خورد كه دلالت مى‌كند بر اينكه خانه كعبه همواره معمور به عبادت و آيتى در هدايت بوده است. در جاهليت عرب هم كعبه مورد احترام و تعظيم بوده «٣» و به عنوان اينكه حج جزء شرع ابراهيم (ع) است، به زيارت حج مى‌آمدند و تاريخ گوياى اين است كه اين معنا اختصاص به عرب جاهليت نداشته، بلكه‌