يكى از انواع توسلات به ناحيه مقدس حضرت صاحب الزمان (ع) هديه نمودن ثواب اعمال و عبادات مختلف از سوى منتظران به آن محور هستى است. در روايات اهل بيت (ع) نسبت به اين موضوع بسيار تأكيد شده و فضيلت فراوانى براى آن برشمرده اند؛ از آن جمله شخصى از اصحاب حضرت امام كاظم (ع) از آن حضرت (ع) سؤال كرد كه من در ماه مبارك رمضان گاهى بيش از چهل ختم قرآن انجام مى دهم و ثواب هر يك از آن ها را به حضرت رسول (ص) و يك يك ائمه (ع) و هم چنين شما هديه مى كنم. اين عمل من چه ثوابى دارد؟

آن حضرت (ع) پاسخ فرمودند:

ثوابش اين است كه در روز قيامت با ايشان خواهى بود.

و او عرض كرد: الله اكبر؛ چه منزلت بزرگى به واسطه اين عمل نصيب من مى شود و سه مرتبه اين سخن را تكرار كرد.

امام (ع) فرمودند: بلى، چنين است.[١]

سيد ابن طاووس (ره) در كتاب خود ضمن نقل روايتى مى نويسد:[٢]

كسى كه ثواب نماز را- چه فريضه و چه نافله- براى رسول خدا، اميرالمؤمنين و اوصياى پس از آن حضرت (ص) قرار دهد، خداوند ثواب نماز او را به چندين برابر مى كند ... و پيش از آن كه روح از بدن او جدا شود، به او مى فرمايد: اى فلان بن فلان هديه هاى تو و احسان هايت به ما رسيد. پس دلت خوش باد و چشمت به آنچه خداوند متعال براى تو مهيا فرموده روشن و آنچه را كه بدان رسيدى، گوارايت باد.

راوى از امام (ع) مى پرسد: چگونه بايد هديه كرد؟

امام (ع) مى فرمايند: قصد مى نمايد كه ثواب نمازش براى حضرت رسول (ص) باشد و اگر هم بتواند هر روز افزون بر نمازهاى پنجگانه و نوافل آن ها، دو ركعت نماز براى هر يك از ائمه (ع) هديه نمايد. ٣

از داوود صرعى نقل شده است كه به محضر حضرت امام هادى (ع) شرفياب شد و عرض كرد: پدر بزرگوارتان را زيارت كردم و ثواب آن را به شما اختصاص دادم. و آن حضرت (ع) فرمودند:

براى تو از جانب خداوند متعال اجر و ثوابى عظيم؛ و از جانب ما تلافى و جزايى نيكو است. ٣

در نمازهاى توسل به وجود مقدس امام عصر (ع)، نيز واقع امر همين هديه نمودن براى آن حضرت (ع) است با اين نيت كه نمازها را به قصد اطاعت امر و كسب رضاى پروردگار به جا مى آوريم و ثواب آن را به محضر امام (ع) هديه مى نماييم.

پى نوشت ها:

\* با استفاده از: فوز اكبر در توسلات به امام منتظر (ع)، نوشته مرحوم آيت الله محمدباقر فقيه ايمانى (ره)، صص ٧٥ و ٧٦.

[١]. كلينى، كافى، ج ٢، ص ١١٨، ح ٤.

[٢]. ابن طاووس، جمال الاسبوع، ص ٣. ٢٥. مجلسى، بحارالأنوار، ج ١٠٢، ص ٢٥٦، ح ٣ به نقل از صدوق، التهذيب.