را به وجود آورده است.IPCC هشدار داده است كه همه اين وقايع، در صورت عدم تغيير در شيوه‌هاى مصرف سوخت و عادات توليد زباله‌هايى كه بازيافت نمى‌شوند، اتفاق مى‌افتد؛ اما على‌رغم همه اين هشدارها، اين روندها تغيير ننموده و حتى بدتر شده است.

همان طور كه مى‌دانيم، اين بلايا به منطقه كارائيب محدود نشده است. در سراسر دنيا، بلاياى طبيعى دهه ٩٠ منجر به ٦٠٠ ميليارد دلار آمريكا خسارت اقتصادى شده است.

نكته مهم اين كه، اين رقم، ٥ برابر خسارات وارده در دهه ٧٠ و بيش از ١٥ برابر خسارات وارده در دهه ٥٠ ميلادى است. در دهه ٥٠، ما شاهد ٢٠ فاجعه بزرگ بوديم و اين رقم در دهه ٧٠ به ٤٧ مورد رسيد؛ اين فجايع بزرگ در دهه ٩٠ به ٨٦ مورد افزايش يافت. همچنين بين سال‌هاى ١٩٨٥ تا ١٩٩٩ بيش از ٥٦٠٠٠٠ نفر در فجايع طبيعى جان سپرده‌اند. اگر چه همه اين تلفات در بلاياى مرتبط با جريان‌هاى آبى نبوده است.

روابط انرژى در ميان كشورها

آيا كشورهاى كوچك مى‌توانند در سايه اتحاد خود، كشورهاى بزرگ را از روند فعلى آلوده نمودن كره خاكى و به مخاطره انداختن حيات در آن، منصرف نمايند؟ روشن است كه كشورهاى كوچك نمى‌توانند؛ زيرا كشورهاى توسعه يافته و بزرگ چنان درهم تنيده و متحد گرديده‌اند كه اعتراضات كشورهاى كوچك اثر محسوسى بر آن‌ها ندارد.

صنعت نفت امروزه يك تجارت روزانه ٤ ميلياردى دلار است. فروش محصولات نفتى در سال ٢٠٠٠ به عنوان درصدى از كل فعاليت‌هاى اقتصادى در آن سال، از درصد ارزش فروش بردگان و توليدات آنان، به نسبت كل فعاليت‌هاى اقتصادى در سال ١٨٠٠ فراتر رفته است. در سال ٢٠٠٠، اقتصاد بر مبناى سوخت‌هاى فسيلى در اوج خود بود. در سال ١٨٠٠ نيز اقتصاد جهانى بر پايه برده‌دارى، در اوج خود بود.

دلايل ضداخلاقى بودن برده‌دارى روشن است، اما در همان زمان، ثروتمندان قدرتمند با مبارزه‌هايى كه عليه برده‌دارى به وقوع مى‌پيوست، مخالف بودند. هم‌اينك نيز در سال ٢٠٠٢، سوزاندن سوخت‌هاى فسيلى چندان غيراخلاقى به حساب نمى‌آيد. امروزه نيز دارندگان سوخت‌هاى فسيلى و صنايع نفتى، ثروتمندتر از اسلاف برده‌دار خود و همچنين قدرتمندتر و مرتبطتر به هم گرديده‌اند، اما اين وضعيت هم تغيير خواهد يافت و روزى آيندگان، اعمال و كارهاى ما را تحقير مى‌نمايند.

ايمان به آينده‌

بله، تغييرات بزرگى در حال وقوع هستند. ما ايمان داريم كه انسان‌هاى مطلع و آگاه كشورهاى توسعه يافته، در ترغيب رهبران، قانون‌گذاران، نمايندگان پارلمان و هم‌وطنانشان جهت ايجاد تغيير در وضعيت كنونى و جستجو جهت دستيابى به انرژى‌هاى نو فعاليت خواهند نمود.

امروزه يكى از مهم‌ترين اولويت‌ها، كاهش وابستگى به سوخت‌هاى فسيلى و افزايش اتكا بر منابع غيرآلاينده انرژى است.

زمانى براى تغيير شرايط

تمدن انسانى تنها ٠٠٠/ ١٠ سال قدمت دارد، اما همه اين تغييرات آب و هوايى، در چند دهه اخير به وجود آمده است. در قرن بيستم، كشورهاى توسعه يافته، علاوه بر پيشرفت‌هاى مختلف صنعتى خود، به تجارب خطرناكى نيز دست زدند. چرا ما بايد آسمانى را كه پس از ميليون‌ها سال به دست ما رسيده است، اين چنين با تركيبات كربن و ذرات گرد و غبار آلوده نماييم؟ بى‌شك بايد مسير زندگى كنونى ما تغيير يابد.

پى‌نوشت:

\* برگرفته از سياحت غرب (مجله مركز پژوهش‌هاى اسلامى صدا و سيما)، ش ٢٨، صص ١٥٩- ١٥٥. به نقل از:WWW .Opendemocracy .ne