ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٢ - رابطه شب قدر با حجّت زمان، امام عصر، ارواحنا فداه

رابطه شب قدر با حجّت زمان، امام عصر، ارواحنا فداه‌

على‌اكبر رضوانى‌

خداوند متعال در چهارمين آيه سوره مباركه قدر مى فرمايد:

تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ فِيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ.

فرشتگان و روح، در آن شب به دستور پروردگارشان با هر فرمانى (براى تقدير هركارى) فرود آيند.

فعل مضارع «تنّزل» دلالت بر تكرار و بقاء «ليلةالقدر» دارد، و در آيات سوم و چهارم سوره دخان نيز:

فِيها يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ.[١]

در آن شب، هر فرمانى، برحسب حكمت صادر مى شود.

دلالت بر تجدد و دوام دارد. زيرا هيأت نحوى باب «تفعّل» اگر دلالت بر پذيرش يا تكلف يا هر دو مى نمايد. ظاهر اين فعل ها، خبر از تفريق و تنزل امر در ليلةالقدرهاى آينده مى دهد.

اين امر كه در زمان رسول خدا (ص) به آن حضرت نازل مى شده است، در هر شب قدر، بايد بر كسى نازل و تبيين و تحكيم يا كشف شود كه به افق نبوت نزديك و پيوسته باشد.

قبول اصل وصايت رسول اكرم (ص) و امامت، ناشى از اين معنى و مبتنى بر همين اساس است.

هنگامى كه كسى قرآن را به عنوان كلام خدا پذيرفت به اين معنى كه همه سوره ها و آيات آن را پذيرفته است و يك مسلمان واقعى هم كسى است كه تسليم همه آيات قرآن باشد، پس هر مسلمانى الزاماً بايد سوره قدر، و از آن سوره شب قدر، و استمرار آن را تا قيامت بپذيرد و لازمه پذيرفتن آن، آيه‌ (تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ ...) كه هر