انديشمندان و هنرمندان مسلمان و به ويژه شيعيان به آن اهتمام ويژه داشته باشند، مسئله امام زمان (عج) است. ما در دوره دفاع مقدس افراد بسيارى را داشتيم كه وقتى در كوران حوادث جنگ قرار مى گرفتند، به آن حضرت اقتدا مى كردند و به اشكال گوناگون با آن حضرت در ارتباط بودند. متأسفانه به خاطر افراط و تفريطى كه هميشه با آن مواجهيم به اين گونه مسائل آن گونه كه بايد پرداخته نشد. با اين استدلال كه خداى ناكرده امكان سوءاستفاده هاى افراد را بگيريم. در سينماى ما، امام زمان (عج)، مسئله معجزه و شفا و اصولًا تمام آن چيزهايى كه با معنويات سر و كار دارند، غايب است.»

سعيد رحمانى، بهترين راهكار را تعامل مى داند و مى گويد:

«وقتى تعامل خوب و سازنده وجود داشته باشد مى شود در تمام عرصه هاى مذهبى آثار جذاب و مقبول عرضه كرد و اين تعامل انرژى مى خواهد، وقت مى خواهد، حوصله مى خواهد، سعه صدر مى خواهد كه باز هم بايد گفت متأسفانه اين اتفاق تا حالا نيفتاده است.

رحمانى سال ها پيش نويسندگى سريال «يلداى قدر» را به عهده داشته است كه در آن كنار روايت زندگى يك جانباز، به مسئله انتظار نيز اشاره كرده بود؛ سريالى كه برگزيده سال امام على (ع) شد، اما به دليل پخش نامناسب مهجور ماند.

حميد بهمنى، بهترين راه رسيدن به نتيجه مورد نظر را درك معانى و معنويت محضر ايشان مى داند و مى گويد: چگونه است كه وقتى مى خواهيم فرهنگى يا هنرى را خوب درك كنيم مى بايست حواشى يا علوم مربوط به آن هنر را اول درك و بعد به آن شناخت پيدا كنيم. به همين دليل براى شناخت ولى امرمان بايد به خودمان زحمت تحقيق و جستجو بدهيم؛ چرا كه دريافت براى شناخت اين گوهر يكدانه تنها از راه زبانى و ظاهرى ميسر نمى شود، بلكه اين علاقه بايد درونى و ذاتى باشد.

با اين همه چنان كه آمده، ساخت آثارى با موضوع ياد شده تا چه اندازه مى تواند سخت و ناممكن به نظر آيد. همين كه بحثى درباره لزوم ساخت چنين آثارى در ميان فرهيختگان درگيرد، به خودى خود مى تواند جرقه اى باشد براى شروع يك حركت تازه، خوشايند است و لازم تقدير. مهم اين است كه همه تلاش كنند آنچه را كه درست تر است و غايى تر، به كارگاه عمل آورند تا نتيجه و محصول بيش از پيش به شايستگى و مقبوليت نزديك باشد.

پى نوشت:

\* جام جم، ٢٣/ ٦/ ٨٤.