حتى نوع پوشش همراه ساخته باشيم. بى گمان هيچ يك از اين مسافران به قله دماوند نخواهند رسيد حتى اگر تمامى طول مسير را با شعارهاى كوهنوردان طالب فتح دماوند طى كرده باشند.

ورود به جغرافياى فرهنگ مهدوى، قرين با از جاى خاستن است؛ زيرا منجى مورد اعتقاد و تمنا در اين فرهنگ «حجتى» است كه براى بودن و زيستن حرف دارد؛ براى چگونه بودن تعريف دارد و «تفكر آماده گر» را در عرصه تاريخ مبدل به «عمل آماده گر» مى سازد.

ميزان اين آمادگى و حضور، نسبت به مقدورات، ظرفيتها و اختيارات تغيير مى پذيرد. گاه در هيئت نمازگزارى ندبه كننده ظاهر مى شود كه در خلوت شبانه همه تمناى خود را به فرا رسيدن وقت ظهور موعود منجى، در پيشگاه خداوندگار هستى عرضه مى دارد و گاه در هيئت سرپرست يك خانه، مدير يك كارخانه و .... كه در اين صورت جغرافياى تكليف او گسترده و گسترده مى شود تا آن كه رخصت حاكميت بر يك سرزمين را مى يابد. در اين وجه همه مسئوليت بسط اين تفكر و فرهنگ و زمينه سازى براى دستيابى به سرزمين منتظر، بر دوش او گذاشته مى شود.

آنگاه كه مردى در ميانه سرزمين كفر و زندقه در خانه اى مهجور مى ماند ناگزير به «اكل ميته» است؛ ناگزير به «تقيه» است؛ ناگزير به دامن فرا چيدن از مناسبات است؛ ناگزير به خلوت گزينى و سكوت است اما، وقتى همه اين حصرها برداشته شود، هيچ كس معذور نيست. گويا چنان حجت تمام مى شود كه هر لحظه غفلت و سستى او را در اقيانوسى از مسئوليت و تعهد وارد مى سازد به طورى كه ديگر هيچ عذرى از او پذيرفته نيست. به همان سان كه بروز و ظهور هر جرم و جنايت در جغرافياى آن سرزمين، او را شريك در پيامدهايش مى سازد. و اين تنها در جغرافياى فرهنگ مهدوى ويژه شيعيان معنا مى يابد و همين امر هم آن را از ساير ملل و نحل مستثنى مى سازد.

در چنين موقعيتى، هيچ مسلمان شيعى، رخصت اتخاذ روش منجى گرايى منفعل را ندارد چنانكه هيچ حاكمى رخصت پيروى از شيوه ها، سنتها، طرحها، برنامه ها و بالاخره استراتژى بيگانگان را در وقت اداره سرزمينهاى مسلمانان ندارد؛ زيرا موانع فراروى او برداشته شده، قدرت بدو منتقل شده و از معذوريت خارج گشته است.

در چنين موقعيتى همه مقدورات مادى و عوامل انسانى ناگزير تحت مديريت و طرحى واحد و فراگير جهت طى مسيرى بسيج مى شوند كه به ملاقات منجى، ديدار موعود آخرالزمان و حجت حى خداوند مى انجامد. همين امر آنان را در زمره منتظران وارد مى سازد و همين سنت آنها را در وقت ارتكاب لغزش و اشتباه در برابر حجت خداوند مستعد بخشش و چشم پوشى مى كند.

هر دولتى در عصر غيبت، «دولت در گذار» و «دولت زمينه ساز» است و زمينه سازى تكليف بزرگ «دولت در گذار» در عصر غيبت است. «گذار بزرگ» نيازمند مردان بزرگ است. جمعيتى كه چونان آهن سخت و چونان آتش گدازنده اند، خلل ناپذير، فعال و مهيا براى مجاهده بزرگ.

«گذار بزرگ» نيازمند خردمندى، عشق و ايثار جماعتى است كه بصيرتشان آنان را در شناسايى خصم و همراهى با دوست يارى مى دهد تا در صبرى جميل خود را مهياى قبول شدايد و سختيهاى دوران گذار سازند.

«گذار بزرگ» نيازمند آمادگى نسلى است كه براى همراهى با «موعود» آخرالزمان همه قواى جسمانى، عقلانى، نفسانى و روحانى خويش را مهيا ساخته اند.

«گذار بزرگ» نيازمند مديرانى لايق است كه، نقش و جايگاه خويش را در برابر سرمايه هاى بزرگ خداوندى (نسل جوان، ايمان و باورها، ثروت و دارايى، موقعيت و فرصت و گستردگى زمين خدادادى) درك كرده باشند تا به دور از همه پيرايه ها و بهانه ها زمينه هاى تربيت و رشد نسلها را فراهم آورند.

گفت وگو از «تعليم و تربيت نسل منتظر»، اگر چه مبحثى سنگين و چندوجهى است اما، ضرورتى است كه بى هيچ تعارف بايد انجام شود و بى ترديد غفلت از آن ما را و جوانان ما را با سخت ترين بحرانها روبرو مى سازد.

«موعود» باب اين گفت وگو را مى گشايد و از همه صاحبان قلم و انديشه براى ورود به اين عرصه دعوت مى كند. عرصه اى كه مى تواند معلوم كند براى «تربيت نسل منتظر» چه بايد كرد و چه نبايد. والسلام‌