كودكى بيش نبودم كه پدرم از ديدار مكرر عارفى فروتن و عالمى ربانى و شخصيتى روحانى به نام «آقاى نكوگويان» معروف به «شيخ رجبعلى خياط» با پارسايى عظيم در مازندران به نام آيت الله العظمى كوهستانى در روستاى كوهستان بهشهر سخن مى گفت. مردامردى سترگ كه در حوزه عرفان و معرفت كم نظير مى نمود. اين گذشت تا اين كه به اصطلاح ما مازندرانيها، به بار و بر نشستيم و استخوانى تركانديم و در گستره دانش و ادب و واژه، توفيق يار ما شد و آموختنى ها را آموختيم.

من پيشترها؛ يعنى حدود سى سال اخير مى پنداشتم كه «عرفان» ديگر افسانه اى بيش نيست. و نيز ديگر روزگار عارفان به سر آمده و نمى شود نشانه و نشانى تازه تر يافت. اما با گذشت زمان، رفته رفته دريافتم كه سخت در اشتباهم. در گستره معرفت امروز چهره هايى چونان: آيت الله العظمى كوهستانى، ميرزا جواد ملكى، موسوى همدانى، حاج آخوند تربتى، قاضى طباطبايى، علامه جعفرى، مرد جهان شمول علامه حسن حسن زاده آملى، آيت الله العظمى محمد تقى بهجت فومنى و ... دهها چهره افتخارآميز زمان، اكنون در حوزه هاى علميه دينى و گوشه و كنار كشور ما مى درخشند و اين غفلت از ماست كه اين چهره ها را نمى شناسيم و در خود فرو رفته ايم.

چنانكه ياد كردم از عرفاى نام آور زمان اكنون، رجبعلى نكوگويان معروف به شيخ رجبعلى خياط است كه براى نسل امروز و حتى بسيارى از نسل ديروز ناشناخته است. پديده اى شگفت آور كه جاى آن است فصلى مستقل و در خور به او اختصاص داده شود. و زيباتر آن كه آقاى «محمدى رى شهرى» درباره اين مرد بزرگ كتابى به نام كيمياى محبت در سال ١٣٧٨ خورشيدى تاليف كرد كه تا سال گذشته يازده بار و بيش از يكصد و پنجاه هزار نسخه چاپ شده و با همه آن كه خواهانى پيدا كرده از نقطه نظر بسيارى ناشناخته است و گمنام.

خود شيخ به فرزندش مى گفت: