ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٩ - در انتظار مهدى (عج)

التهلكة الا من يثبته الله على القول بامامته و وفقه للدعاء بتعجيل فرجه»[١]؛ قسم به ذات احديت، فرزند من غيبتى خواهد داشت كه در آن نجات پيدا نمى كند از هلاكت مگر كسى كه تقوى پيشه كند و قائل به امامت آن حضرت باشد و دعا براى تعجيل فرج بكند. اگر اين سه حالت و اين سه بعد در وجودش بود، اين شخص اهل نجات است.

روايتى است از حضرت رسول اكرم (ص) كه مى فرمايند: «افضل العبادة انتظار الفرج»[٢]؛ برترين عبادتها انتظار فرج است. اگر حالت انتظار در كسى باشد ثواب عبادت در نامه اعمال وى ثبت مى شود. مثل كسى كه با وضو مى خوابد. اين شخص خواب است اما ثواب عبادت برايش مى نويسند. حالت انتظار داشتن هم همينطور است.

در روايت ديگرى است كه حضرت فرمودند: «افضل اعمال امتى انتظار الفرج»[٣]؛ بهترين اعمال امت من منتظر فرج امام زمان (عج) بودن است.

در روايت ديگرى هم داريم: «افضل العبادة الصمت و انتظار الفرج»؛[٤] بهترين عبادات اين است كه انسان زبانش را كنترل كند؛ مراقب زبانش باشد. فكر كند بعد سخن بگويد و منتظر فرج باشد.

پدرى به پسرش دستور داد كه «امروز از صبح تا آخر شب آنچه گفته اى يادداشت كن و شب به من بگو». پسر قبول كرد و نوشت. ديد خيلى زياد مى شود. تا ظهر چند صفحه اى پر شد. ديگر تا شب ننوشت. شب كه شد پدرش گفت: «چه شد، چه كردى؟» پسر گفت: «نتوانستم همه را يادداشت كنم». پدر گفت: «چرا نتوانستى؟» گفت: «تا ظهر نوشتم. چند صفحه شد. ديدم اگر بخواهم تا شب بنويسم، دفترچه مى شود.» پدر گفت: «اين كار را از تو خواستم تا به تو بفهمانم كه گفتار يك روزت را نمى توانى براى پدرت بگويى. گفتار يك عمرت را چطور مى خواهى براى خدا بگويى و حساب پس بدهى؟» اين مطالبى كه از زبان ما صادر مى شود، همه پرونده مى شود. صريح آيه قرآن است: «ما يلفظ من قول الا لديه رقيب عتيد»[٥] همه آنچه مى گوييم، از شوخيها و جديها و مزاحها، ثبت مى شود و به همه اينها بايد جواب بدهيم. آخرت يك روز طولانى است، ٥٠ هزار سال، ٥٠٠ هزار سال بايد بايستيم و جواب ٧٠ سال عمر را بدهيم. زبان چيز عجيبى است. بايد بسيار دقت كنيم.

روايت ديگرى است كه حضرت رسول اكرم (ص) فرمودند: «سياتى قوم من بعدكم الرجل منهم له اجر خمسين منكم»؛ قومى پس از شما مى آيد كه اجر يك نفر از آنها با اجر ٥٠ نفر از شما كه اصحاب من هستيد برابر خواهد بود. يك عده اى در آخر الزمان مى آيند كه اجر و مزد اعمال آنها مطابق ٥٠ نفر از شما است. عرض كردند، «يا رسول الله، نحن كنا معك ببدر و احد ...»؛ يا رسول الله! ما در جنگ بدر واحد كمك شما و قرآن بوديم و يارى مى كرديم، آن وقت يك عده اى در آخرالزمان مى آيند كه اجرشان با اجر ٥٠ نفر ما برابر است؟ حضرت فرمودند: بله، اگر شما در ناراحتيها و فشارهايى كه آنها واقع مى شوند واقع مى شديد، تحمل نداشتيد[٦]. در آخرالزمان فشارها و ناراحتيها شديد است. اينان در برابر اين فشارها و ناراحتيها صبر و تحمل مى كنند و دست از عقايدشان برنمى دارند.

روايت ديگرى است از امام سجاد (ع). آن حضرت مى فرمايند: «من ثبت على ولايتنا فى غيبة قائمنا اعطاه الله اجر الف شهيد مثل شهداء بدر و احد»؛ كسى كه در زمان غيبت كبرى و آخرالزمان، ثابت قدم باشد اجر و مزدش برابر اجر و مزد هزار شهيد است‌[٧]. روايت معتبر است. كسى كه در زمان غيبت عمل به وظيفه بكند واجباتش را انجام دهد و محرمات را ترك كند و ظواهر شرع را- كما هوحقه- طبق وظائفش انجام دهد اجر هزار شهيد در نامه عملش ثبت مى شود. روايات در اين زمينه زياد است. ديگر روايات هم به همين مضامين و منوال است.

براى آنكه بدانيم منتظر واقعى كيست و اين روايات در شان چه كسانى است، ابتدا انتظار را معنا مى كنيم. آيا همين كه بنشينيم و ادعا كنيم كه منتظر امام زمان (عج) هستيم كافى است؟ همين انتظار است؟ آيا اين همه ثواب كه ائمه اطهار (ع) و نبى اكرم (ص) فرموده اند، براى كسانى است كه مى نشينند و مى گويند: «ما منتظريم» و هر كارى هم كه دلشان مى خواهد مى كنند و هر راهى هم كه دلشان خواست مى روند؟

انتظار؛ يعنى انزجار از وضع موجود و تقاضاى حالت مطلوب تر. مثلا شخصى مريض است، حالش خيلى بد است و اطرافيان او اميدوارند كه حالش بهتر شود. مى گويند منتظريم حالش خوب شود. پس انتظار؛ يعنى از حال فعلى ناراضى ام و يك وضع مطلوب تر را مى خواهم. اين معناى انتظار است. مثلا پسرش رفته است سفر. سؤال كنى مى گويد: «از نيامدنش خيلى ناراحتم، اما منتظرش هستم»؛ يعنى من از اين غيبت او ناراضى و ناراحتم و منتظرم كه او برگردد و حالم بهتر شود. يا اينكه مثلا تاجرى است كه از نظر تجارى وضع خوبى ندارد و بازارش كساد است. مى پرسيم «وضعتان چه طور است؟» مى گويد: «وضع خوبى نداريم، اما منتظريم خوب شود. خبر داده اند كه وضع خوب مى شود، ما هم منتظريم كه وضع خوب شود»؛ يعنى كاملا از وضع كنونى‌