ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥١ - جامى از جمكران

جامى از جمكران‌

مهدى خليليان‌

اين جا، تجليگاه دلبر است و پناهگاه دلهاى مضطر.

اين جا، ميعادگاه مردم دانا و هنگامه قيامت كبراست.

اين جا، شفاخانه دردهاى نهان و حرمخانه آيينه جان است.

اين جا، حصن حصين عارفان و عرش برين عاشقان است.

اين جا، بيت الولاى مؤمنان و دارالشفاى مسلمانان است.

اين جا، منزلگه مستضعفان، و برتر از فردوس جنان است.

اين جا، خلوتگه اهل يقين و جايگاه مؤمنان است.

اين جا، كهف المراد شيعيان و بيت جان جانان است.

اين جا، معبد اوليا و قبله گاه دعاست.

اين جا، همه بيقرارند و چشم انتظار لحظه ديدار.

اين جا، صداها مى مانند و فقط او را مى خوانند.

اين جا، سينه ها پر آهند و نگاهها بر راه بقية الله (عج).

اين جا، كاشانه خلق جهان و خانه صاحب زمان است.

اين جا، بزم سرور و هنگامه شوق و شور است.

اين جا، همه صاحب نظرند و در انتظار سحر.

اين جا، جايگاه حضور است و فضايش غرق در نور.

اين جا، گنجينه يار است و مخزن اسرار.

اين جا، همه در حال نمازند و دلها پر از سوز و گداز.

اين جا، همه او را مى جويند و از آرزو مى گويند.

اين جا، دردمندان را شفا مى دهند و بر زخمها، مرهم مى نهند.

اين جا، همه واله اند و شيدا و چشمها، فقط در انتظار تماشا.

اين جا، چشمها خواب ندارند، و دلها، تاب.

اين جا، چشمه حيات است و بر لبها، ذكر صلوات.

اين جا، از باغ نرگس، گل محمدى مى چينند و ارباب صفا، هردم، هزار پرده مى بينند.

اين جا، حريم حضرت حجت و درياى مهر و محبت است.

اين جا، همه چشمها ديدنى است و همه آواها، شنيدنى.

اين جا، عطر يوسف گمگشته مى آيد و هر دلى از عشق مى سرايد.

اين جا، همه، فرصتها را غنيمت مى شمارند و زنگ تفريح ندارند.

اين جا، نفس باد صبا، مشك افشان است و چشم عشاق، به هر سو نگران.

اين جا، نه هيچ دلى غريب است و نه هيچ معجزه اى عجيب.

اين جا، هر كس مى ميرد، جواز بهشت مى گيرد.

اين جا، همه تشنه وصالند، نه در خواب و خيال.

اين جا، بنيادش بر تقواست و پر از عشق و صفا ...

اين جا، بهترين جاى دنياست؛ جاى پيوستن به خدا.

اين جا، نيايشگاه فقيهان و ميكده عارفان است.

اين جا، بر فرش مى نشينند و عرش را مى بينند.

اين جا، مقام زاده زهرا (س) و مصداق رمز «علم الاسماء» است.

اين جا، كانون عشق و محبت و قبله اهل ولايت است.

اين جا، اصل معجزات مسيحا و وادى طور و سيناست.

اين جا، خاكش براى اهل بصيرت، توتيا؛ و براى دردمندان، شفاست.

اين جا، مهد امان و پناهگاه عاشقان است.

اين جا، مسجدالاقصاى ايران و نمايشگاه عشق و عرفان است.

اين جا، همه اهل دل اند؛ نه از آب و گل.

اين جا، چشمها در انتظارند و دلها، اميدوار.

اين جا، مى توان نواى لبيك خداوند را شنيد، و حجتش را ديد.

اين جا، همه مست مستند و پايبند پيمان «الست».

اين جا، حرفها را مى توان از نگاهها خواند و آرزوها را، از آه ها.

اين جا، همه مى كوشند و لباس تقوا مى پوشند.

اين جا، دلها بزرگ مى شوند و اراده ها سترگ.

اين جا، همه خوبيها را برمى گزينند و با پليديها مى ستيزند.

اين جا، هر كس به خود مى آيد، در يك شب، ره صد ساله مى پيمايد.

اين جا، آنچه در دل دارند، در نامه هاى عاشقانه مى نگارند.

اين جا، همه اهل تبرى و تولى اند و در جست وجوى تسلى.

اين جا، سرشار از صميميت و صفا وگريه هاى بى صدا است.

اين جا، همه مى سوزند و مى سازند و فقط دل به عشق مى بازند.

اين جا، بهار در بهار است و لحظه، لحظه اش خوش ترين ايام روزگار.

اين جا، تكه اى از آسمان است: «مسجد جمكران».