ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٩ - ميزگرد فيلمسازى مهدويت
فيلم درآوريم، در مقابل غربىها هم از اين موارد زياد دارند؛ مثل فيلم آهنگ برنادت كه در آن اينگونه شفا گرفتنها بسيار مطرح شده است.
آقاى باقرى: مقصود از شفا گرفتن فقط شفاى جسمانى نيست. رنجها و مشكلات زيادى در زندگى وجود دارد كه بايد آنها را تحمل كرد و اسلام هم نيامده است تا آنها را از بين ببرد، بلكه اسلام مىخواهد كه انسان را توسعه بدهد تا از رنجها لذت ببرد. اسلام به اين رنجها جهت خدايى مىدهد پس ما نبايد اين توقع را ايجاد كنيم كه هر كس آنجا برود شفا پيدا مىكند. انسان وقتى با آنجا آشنا مىشود، با وسعت وجودى خودش آشنا مىشود و وقتى به وسعت وجودى خود پى برد، تحمل اين وضع برايش عادى مىشود و مىداند كه با تحمل اين رنج مىتواند در راه خدا خدمت بزرگى كند؛ نه اينكه از همه چيز قهر كند. من كسانى را سراغ دارم وقتى با جمكران آشنا شدند ديگر در كاسبى خود تقلب نمىكنند و از حرص زدن و اعصاب خردى راحت شدهاند. يا ديگر با زن و بچهاش مشكل ندارد و اختلاف بين زن و شوهر حل شده است.
همچنين پى بردن به اين مسائل، محدود بودن علمى انسان را نشان مىدهد. ما دو علم داريم: علم اسلامى و علم غيراسلامى. علم غيراسلامى كه همهاش به ضرر انسان است و نمىتواند كارى انجام بدهد و علم اسلامى را هم كسى بايد باز كند تا بتوان استفاده كرد.
اين علم، علمى است كه به وحى متصل است. مثلًا در دعاى كميل داريم: اللّهم اغفرلى الذّنوب الّتى تنزل النقم، اللهم اغفرلى الذنوب التى تغير النّعم، اللهم اغفرلى الذنوب التى تحبس الدّعاء. آن چه گناهى است كه وقتى از من صادر مىشود نعمت را تغيير مىدهد؟ آن كدام گناه است كه تأثير اين گياه را در من از بين مىبرد؟ چه گناهى انسان را با نظم حاكم بر هستى درگير مىكند و نمىگذارد دعا به جايى برسد (تحبس الدّعا)؟ چه گناهى است كه باعث مىشود طبيعت در مقابل من عكسالعمل نشان دهد (تغيرالنعم)؟ اينها چيزهايى است كه اسلام مرا راهنمايى مىكند و مقدارى را كه نمىفهميم بايد از معصوم بپرسيم؛ معصومى كه به همه عالم احاطه علمى دارد.
موعود: جناب آقاى باقرى شما در مورد مخاطبى گفت و گو مىكنيد كه قبلًا برخى مسايل از جمله مسئله مجردات و شناخت امام معصوم برايش حل شده است، امّا بحث ما در مورد هشتاد- نود درصد مردم جهان است كه گرفتار عقل تجربىاند و هيچ مقدمه ذهنى در اين مسايل ندارند. براى اين افراد از چه مجرايى بايد وارد شد و فيلم تهيه كرد؟
آقاى باقرى: ما عمومى برخورد مىكنيم چنان كه پيامبر اسلام (ص) عمومى برخورد كرد و همه را مخاطب خود قرار داد. در قالب داستان مىتوان به كسى كه مقدسات را محترم نمىشمارد گفت: تو با اين همه مدرك كه از دانشگاهها گرفتهاى و ادعاى روشنفكرى مىكنى، در برابر اين معارف بىسواد هستى.
آقاى نورىزاد: ممكن است پزشكى كه از لحاظ مالى و علمى در موقعيت خوبى قرار دارد احساس كند اصلًا نيازى به امام زمان (عج) ندارد. چنين كسى مىگويد من صحيح و سالمام و علاوه بر تربيت دانشجو، مريضهاى زيادى را مداوا مىكنم و اصلًا مشكلى ندارم كه به فرداى بهتر چشم بدوزم. در نظر نگرفتن اين مسائل موجب مىشود برنامههاى خاصى تهيه شود و به جاى صحبت كردن و ايجاد ارتباط صحيح با مخاطب، فقط شعار بدهيم. ما بايد مخاطبانى را هم مدنظر داشته باشيم كه از لحاظ علمى از فلسفه غرب و شرق مطلعاند و از لحاظ موقعيت اجتماعى در جايى مثل سازمان ملل به سر مىبرند؛ موقعيتى كه همه آرزوى خود را در آنجا متجلى ببينند. ما بارها به دوستان گفتهايم نبايد موقع تهيه برنامه احساسمان اين باشد كه كسى نمىفهمد؛ لذا هر نقيصهاى را از برنامههاى خود بايد دفع كنيم. ما بايد احساس كنيم مخاطبان ما مغزهاى عالم اقتصاد، سياست و معارفاند. به نظر من فيلمسازانى موفقاند كه مخاطبان خود را فهيم مىدانند.
حجة الاسلام رحيمزاده: ما بايد پرده غفلت را با شناختى كه براى يك آدم غافل فراهم مىكنيم، دفع كنيم. فرض اين است كه بيننده ما هر مقامى دارد به اين موضوع ترتيب اثر نمىدهد. الآن نه آمريكا بلكه در كشور خودمان عدهاى به رفاه و آسايش نسبى دنيايىرسيدهاند و اصلًا به اين مسائل توجه ندارند. به نظر منطرح مسئله مهدويت در اين زمان نسبت به بيست سال پيش سختتر شده است و به سادگى نمىتوان اينگونه افراد را اصلاح كرد و متوجه مسائل مهدويت نمود.