زكرياى نبى نيز اين زمان بحرانى را اين چنين تويف مى‌كند: نظاره كنيد! روز خداوند فرا مى‌رسد ... و خداوند بيرون آمده با آن قوم‌ها جنگ خواهد نمود. چنان كه در روز جنگ جنگيد و در آن روز پاهاى او بر كوه زيتون كه از طرف مشرق به مقابل اورشليم است خواهد ايستاد.[١]

نيروهاى نظامى گرد هم مى‌آيند

تفسير كتاب مقدس فرضيه ديگرى را درباره آرمگدون روشن مى‌كند و تعجب‌آور است كه چرا هيچ كس مشتق شدن مگدون را از منظر دوم در نظر نگرفته است. يعنى كلمه عبرى گاداد كه به معنى جمع شدن دسته يا گروه سربازان است. در زبان عبرى با اضافه كردن حرف ما به فعل اسم ساخته مى‌شود. بنابراين ماگد كه به معنى محلى براى جمع شدن گروه سربازان است ساخته مى‌شود و پسوند و به معنى براى او (مذكر). در نتيجه محلى از آن او كه گروه سربازان در آن جمع مى‌شوند.

در كتاب يوئيل نبى‌ [٢] خداوند اين فرمانروايان و تداركاتشان را براى تهاجم و جنگ مجسم مى‌كند. چنانكه مى‌گويد: اين را در ميان اقوام اعلام كنيد (جار زنيد)، براى جنگ آماده شويد! مردان نيرومند را پيدا كنيد، بگذاريد تمام مردان جنگى بيرون آيند. بگذاريد تا به اورشليم بيايند. گاو آهن‌هاى خود را در مقابل شمشيرها و اره‌هاى خود در مقابل نيزه‌ها خرد كنيد. بگذاريد ضعيف بگويد من قوى هستم.

پيشگويى فوق اشاره مى‌كند كه رهبران در جايى كه امكانات ساختن ابزار آلات كشاورزى را به ساختن تسليحات و جنگ افزار تغيير مى‌دهند دست از توليدات خود برمى‌دارند.

سپاهيان در حالى كه تمام اطراف دشت را اشغال كرده‌اند در آرمگدون جمع شده و به پيشروى خود به ديگر مناطق سرزمين مقدس ادامه مى‌دهند. امّا جنگ واقعى ٥٥ مايل پايين‌تر از مگدون، در اطراف اورشليم رخ خواهد داد.

در واقع جنگ بزرگ بيشتر از يك ستيزه نيست. خدا اجازه خواهد داد تا سپاهيان در آرمگدون جمع شوند ولى در پايان ترديدى وجود نخواهد كه خود حكومت خواهد كرد. با اجازه دادن به شيطان و مزدوران او و رهبران فريب‌خورده براى به حركت درآوردن ملّت‌ها براى جنگ با او (خدا)، به آن لشكريان كه مانع حكمرانى عيسى (ع) بر اورشليم خواهند شد، اجازه خواهد داد كه فقط در جنگ با او نابود شوند. بنابراين، آرمگدون نشانه جنگى بزرگ، نه ميان ملّت‌هاى نيرومند و اتّحادهاى نظامى بلكه ميان نيروهاى خير و شر است. جنگ نظامى در اورشليم و اطراف آن در خواهد گرفت.

جنگ به هم پيوسته است:

كتاب مقدّس توضيح مى‌دهد كه زمان تزلزل زمين به عنوان روز خدا اتّفاق مى‌افتد.[٣] زمانى كه در طول آن، در امور انسان مداخله خواهد شد تا به سركشى او بر عليه خدا پايان دهد.[٤]

در ادامه پيشگويى ذكر شده، در كتاب يوئيل نبى خداوند مى‌فرمايد: اجازه دهيد ملت‌ها بيدار شوند و به (اورشليم) به روستاى ژهوت‌[٥] بيايند. در آنجا من براى داورى ميان همه‌اقوام اطراف خواهم نشست. داس را پيش آوريد؛ زيرا كه حاصل رسيده است، بياييد. پايمال كنيد؛ زيرا كه خمره‌هاى شراب لبريز شده‌اند، زيرا كه شرارت شما عظيم است. جماعت‌ها، جماعت‌ها! در وادى قضاوت؛ زيرا روز خداوند در وادى قضا نزديك است.[٦]

عيسى مسيح (ع) در بازگشت خويش با بيان لشكريان روبرو خواهد شد. و از دهانش شمشيرى بيرون خواهد آمد كه با آن امت‌ها را مى‌زند ... او خود خمره شراب خشم خداى قادر مطلق را، زير پا لگد مى‌كند (مكاشفه ١٥: ١٩) پرندگان جمع مى‌شوند تا به افرادى كه با عيسى مسيح (ع) جنگيدند غذا دهند.[٧]

ظاهراً كشتار محدود به منطقه اطراف اورشليم نخواهد بود، مكاشفه ٢٠: ١٤ اشاره مى‌كند كه پيشروى آن تا حدود ٢٠٠ مايل ادامه مى‌يابد.

آرمگدون، مقدمه صلح‌

عيسى مسيح (ع) سرانجام به عنوان منجى انسان‌ها شناخته خواهد شد. او پادشاه پادشاهان است.[٨] بشر بيهودگى طغيان بر ضدّ خدا را درك خواهد كرد. ملاكى نبى درباره قدرت عظيم خدا صحبت كرده است: زيرا كه از مطلع آفتاب، تا مغربش، نام من در ميان امّت‌ها