مناجات هشتم مناجات «مريدين» است. واضح است كسى كه مطيع فرمانده اش شد؛ سعى مى كند مريد او هم بشود. اكنون تو يك مريدى و جهد مى كنى و از او عاجزانه مسالت مى كنى كه:

خدايا! مرا به هر كه روى سوى تو آورد با عطوفت و مهربان كن، تويى كه به آنان كه از ياد تو غافلند رئوف و مهربانى و با عاطفه و لطف و جاذبه محبت آنها را به درگاهت مى كشانى. از تو مسالت دارم عشق مرا به خودت افزون فرمايى آنچنان كه از همه منقطع و به سوى تو مشتاق باشم.

حال اى مريد! عاشق شده اى؛ محبوبت را بخوان! معبودت را ستايش كن. در فراز نهم با مناجات «محبين» مى سرايى:

اى خدا! آن كيست كه به مقام قرب تو انس يافت و لحظه اى از تو روى گردانيد؟ اى خداى مهربان! مرا از آنان قرار بده كه نعمت ديدارت را به او عطا كرده اى و از آنان كه ذكرت را به او الهام كرده شكرت را به او آموخته اى و به طاعتت سرگرمش نموده اى و براى مناجات انتخابش نموده اى. مرا از آنان قرار بده كه بالفطره به تو شادمان و خوشند و از دل ناله شوق مى كشند، و همه عمر با آه و ناله عاشقانه براى تواند، در پيشگاهت به سجده و چشمهاشان بيدار در خدمتت و اشكريزان از خوفت.

اى خدا! بر من به گوشه چشمى منت گذار و به نظر كردن به جمالت عزيز دار و هيچ وقت روى از من مگردان.

اكنون اى مريد! مرادت عاشقت شده است. مگر نشنيدى آن حديث قدسى را كه:

من طلبنى وجدنى و من وجدنى عرفنى و من عرفنى عشقنى و من عشقنى عشقته و من عشقته قتلته و من قتلته فعلى ديته و من على ديته فانا ديته.

كسى كه مرا طلب كند مرا پيدا مى كند و كسى كه مرا يافت مرا خواهد شناخت و كسى كه مرا شناخت عاشقم مى شود و كسى كه عاشق من شود، من نيز عاشق او مى شوم و كسى كه من عاشق او شوم او را مى كشم (شهادت) و كسى كه او را به شهادت برسانم بر خودم واجب مى دانم خونبهاى او را؛ و هر كس بر من واجب شد خونبهايش من خونبهاى اويم.

توبه كردى؟ شكايت حال گفتى؟ خائف و ترسنده شدى؟ از اميدواران گشتى؟ راغب و شائق وجودش شدى؟ سپس شكر گفتى؟ مطيع گشتى؟ و مريد. عاشق شدى؟ حال به خودش متوسل شو و همراه با «متوسلين» مناجات كن. در مرتبه دهم قرار گرفته اى. زمزمه كن:

اى شنواى دعاى خلق! اى مهربانترين مهربانها! غير از تو، و رافتت و شفاعت پيغمبرت- كه پيغمبر رحمت است- وسيله اى به سوى تو نيست. پس آرزويم را كه لطف و كرمت مى باشد برآور و كارم را ختم به خير گردان.

وقتى احساس كردى كه فقير درگاهش هستى مناجات سر مى دهى مناجات «مفتقرين» را، گدايان درگاهش را، نيازمندان آستانش را:

اى خدا! فقر و بينواييم را فقط عطوفت تو به غنا مبدل مى سازد. غم و اندوهم را جز رحمت بى پايانت به شادى بدل نمى كند. اى ذخيره بينوايان و اى گنجينه بيچارگان! اى برآورنده حوائج فقيران! از تو درخواست مى كنم مرا به آسايش مقام رضا و خشنوديت نايل سازى و به من رحم كنى؛ به بنده اى كه زبانش از شرم‌