اثنى عشر، عليهم السلام، نام مى بريم آنها دوست دارند و علاقه مندند. چون اكثر وهابيها به شيعه فحش مى دهند و مى گويند شيعيان كافرند و حقايق را نمى گذارند ظاهر شوند ولى هر كس به حقيقت شيعه آگاه شده اظهار علاقه كرده و آن را قبول مى كند. خود ما هم هفت سال پيش تشيع را قبول كرديم. در خانه فرهنگ جمهورى اسلامى ايران كتب مختلفى است كه وقتى بررسى كرديم شيعه شديم.

مساله غدير در تاريخ سنيها اصلا نيست. سنيها نمى دانند امام چيست و چه وظيفه اى دارد ولى وقتى شيعه شدم و مطالعه كردم ديدم كه چقدر امام مهم است.

از علماى سنى پرسيديم از حضرت فاطمه و حضرت على، عليهماالسلام، كه هميشه با پيامبر بودند چرا حديث اينقدر كم است ولى از بقيه بيشتر كه آنها از جواب دادن صريح طفره رفتند.

با حالتى آميخته به سربلندى مى گويند: بدون امام زندگى كردن خيلى مشكل است. وقتى سنى بودم از حقيقت دور بودم. تصميم دارم وقتى برگردم خيلى ها را به اين حقيقت واقف كنم و براى آنها روشن مى كنم كه حق چيست.

چطور مى شود دنيا بتواند بدون امام و رهبر زندگى كند و هدايت بيابد!؟

ادريس تيجانى از نيجريه، طلبه در قم‌

وى در پاسخ سؤالات مى گويد: نيجريه يكى از بزرگترين كشورهاى غربى آفريقاست. ١٢٥٠٠٠٠٠٠ جمعيت دارد كه ٧٥% مسلمان و اكثرا مالكى هستند. شيعه ها ١% از مسلمانان نيجريه را تشكيل مى دهند.

همه افراد بافرهنگ و باسواد استدلالهاى قوى را مى پذيرند. مشكل تبعيت از اهل بيت، عليهم السلام، اين است كه دشمنان زيادى داريم و آنها نمى گذارند ما فرهنگمان را به مردم برسانيم و آنها اهداف ما را اگر در مباحث مهدويت بشنوند حتما مى پذيرند. خود من قبلا مالكى بودم با بحث و مطالعه شيعه شدم. اگر اين موانع برداشته شود آنها مى توانند مكتب شيعه را بپذيرند. قبل از انقلاب برخى برادران براى يادگيرى علوم اهل بيت، عليهم السلام، به ايران آمده بودند. يكى از آنها نامش ادريس على بود هر قت به نيجريه برمى گشت با ما بحث و مناقشه مى كرد و برخى نقاط ضعف مذهب مالكى را براى ما روشن مى كرد. از حضرت مى خواهم كه مرا موفق بدارند يكى از اصحاب ايشان باشم كه در مقابل ايشان شهيد مى شوند.

موسى باكومبا از سنگال (داكار) طلبه در قم‌

او در جوابمان گفت: حوزه را بر دانشگاه در سنگال ترجيح دادم كه نامش سپاه زهرا بود. در آنجا مدرسه شيعى هم هست براى تعليم مذهب اهل بيت. ٩٦% جمعيت سنگال مسلمان هستند؛ اما اكثريت اهل تسنن هستند و شيعيان ١% هم نمى شوند. جهان دائما از لحاظ عقلى نيازمند يك نجات بخش است و اين امر بدون لطف الهى نخواهد بود و اين لطف الزاما بايد از ميان مردم باشد. كما اينكه پيامبران از ميان مردم بودند. همه دوست دارند كه او را ببينند. من اگر او را ديدم مى گويم تمام عالم در انتظارش است چرا كه ظلم و مشكلات حتى در ميان مسلمين وجود دارد. مسلمانان به همديگر ظلم مى كنند. چرا كه برخى اسلامشان ظاهرى است و زبانى. وى آرزوى خود را چنين بيان مى كند: حاجت و خواسته ام اين است كه با او باشم در هر جا كه اوست و همراهش مجاهده كنم و در پايان گفت: به خود و همه مسلمين نصيحت مى كنم كه همه ما فرزندان آدميم و همه با هم پدر و برادر هستيم انما المؤمنون اخوة بايد بر اين برادرى بيفزائيم و همديگر را تحقير نكنيم و با هم يكى شويم و