در پى برگزارى نشست علمى ويژه با موضوع «بيوتروريسم، غذاى سالم و يارى‌دهندگان امام زمان (ع)»، موعود بر آن شد كه از اين پس، صفحاتى را به موضوع «طبّ و تغذيه»، با رويكرد به طبابت ائمّه و تغذيه سالم اختصاص دهد، به اين اميد كه از اين رهگذر، در واويلاى «غذاى ناسالم در عصر حاضر و در ميان انسان معاصر» مجال آشنايى با برخى دقايق مورد نظر حضرات معصومان (ع) در امر طبّ و تغذيه فراهم شود و تحت مشاوره جناب دكتر محمّد دريايى، امكان ارائه مشورت سودمند به موعوديان به وجود آيد.

خوانندگان محترم ضمن استفاده از اين صفحات مى‌توانند سؤالات خود را ذيل همين موضوع به دفتر نشريه ارسال كنند و پاسخ جناب دكتر دريايى را دريافت دارند.

اميد داريم اين حركت يهود در تغذيه و افزايش سلامتى منتظران امام عصر (ع) مؤثّر افتد؛ ان‌شاءالله.

با گسترش دانش بشرى در زمينه علوم مختلف، از جمله طبّ و پزشكى اميد اين مى‌رفت كه بيمارى‌ها به طور كلّى ريشه‌كن شده و اثرى از آن در جامعه باقى نماند؛ امّا متأسّفانه مى‌بينيم كه اين پيشرفت‌هاى ظاهرى نتوانسته‌اند توفيقى در مهار بيمارى‌ها نصيب انسان كنند؛ بلكه هر روزه شاهد مبتلا شدن بسيارى از مردم به بيمارى‌هاى گوناگون مى‌باشيم؛ بيمارى‌هايى كه در زمان گذشته و با توجّه به دستاوردهاى حكماى گرانقدر ما و دانش طبّ جامعه ايرانى، به راحتى و با كمترين امكانات درمان مى‌شدند.

از ياد نبريم كه دنياى غرب، دانش خود را در زمينه پزشكى مرهون حكما و دانشمندان بزرگ ايران، چون زكرياى رازى، ابن‌سينا، جرجانى و ... است و هر آنچه به آن دست يافته است، تنها قطره‌اى كوچك از اقيانوس پرتلاطم علم بى‌پايان آبا و اجدادى ماست كه سياست‌هاى زياده‌خواه جهانى در پس استعمار و استثمار نسل‌هاى پيشين توانست تا حدود زيادى آن علوم را از يادها ببرد و با برنامه‌ريزى و تلاش مستمر و القاى غفلت‌زدگى از دانش پيشين و رويكرد به دانش همراه با سلطه و استثمار انسان، توانست موفّقيت‌هايى را به دست آورد؛ به طورى كه اكنون در ميان نسل دوم و سوم انقلاب كه حكيمان و دانشمندان از آبا و اجداد خود را نديده و شاهد درمان بسيارى از بيمارى‌هاى لاعلاج امروزى با تدابير ساده كه حتّى در دسترس آنها نبوده‌اند، نقل چگونگى مداواى بيماران توسط حكيمان فرهيخته ما غيرقابل پذيرش و چيزى شبيه افسانه مى‌نمايد.

گذشته از اين مباحث، نقشه‌هاى استعمارى در تغيير ماهيت موادّ غذايى و باقى گذاردن تنها اسم، به راحتى توانست اين ديدگاه را در ميان مردم به وجود آورد كه موادّ غذايى مورد تأكيد حكيمان و دانشمندان و نيز خواصّ متعدّدى كه برايشان ذكر شده، صرفاً محدود به همان دوران بوده و با پيشرفت تكنولوژى، ديگر جايى براى طبّ ايرانى و سنّتى باقى نمانده است؛ چرا كه مردم در اكثر موارد مى‌ديدند كه مادّه غذايى كه طبق گفته حكيمان بايد ثمرات بسيارى داشته باشد، خواصّ مورد نظر را نداشته، بلكه ضررها و لطمات جبران‌ناپذيرى به فرد مى‌زند؛ مثلًا درباره ماست توصيه‌هاى فراوانى در طبّ جامع ايرانى آمده است. حال فرد با توجّه به بازخوانى اين خواص، به مصرف‌