شوق سرزدن پگاه ظهور و حضور منجى، قرن هاست كه بشريت را بى‌قرار ساخته است. توده‌هاى موّاج هركدام به فراخور حال و مجال دين يا مكتب خويش، سر اين سودا دارند و همگى در اين عشق سوزان به گرد شمع ظهور، پروانه‌وار مى‌چرخند. به راستى چه كسى است كه در برابر دنيايى از عدالت، رهيدگى از بند اسارت‌هاى جسم و جنس و طعم شيرين معنويت از خود بى‌قرار نگردد و در اشتياق آن و برآمدن آن روزگاران، خوش نسوزد.

درد بشر امروز در پس لبخندهاى ساختگى، بهشت هاليودى و بين چرخ‌دنده‌هاى سنگين و خردكننده فناورى‌هاى گوناگون، سخت بى‌درمان گشته است و به دنبال نوشدارويى ابدى مى‌گردد. دارويى كه بتواند زندگانى او را رنگ و جلايى ديگر بخشد و مفهومى اميدواركننده به آن بدهد. از اين رو، «انتظار» واكنشى است در برابر اين آرزوى هميشگى انسان‌ها. بنابراين در نوشتار حاضر، تلاش شده تا نمايى كوتاه از اين انتظار سوزان را در ديگر اديان به نظاره بنشينيم؛ انتظارى كه فارغ از برخى اختلافات، همگان در آن مشتركند.

آيين هندوئيسم‌

پيروان آيين هندو در اصل قيام نجات‌بخش انسان‌ها هيچ ترديدى روا نمى‌دارند و در كتاب‌هاى گوناگون و مقدّس خويش از آن ياد مى‌كنند. آنان معتقدند در «عصر آهن» يا «عصر كلى»(kali) كه چهارمين و آخرين دوره از ادوار جهان است،Kalki ظهور خواهد كرد. كلكى دهمين مظهر خداى ويشنو (خداى حفظ كننده) در دورانى كه تنها به يك چهارم درمه (دين يا نظم كيهانى) عمل مى‌شود و سراسر جهان را ظلم و فساد فراگرفته است، خواهد آمد.[١] او سوار بر اسبى سفيد و با شمشيرى آخته و شهاب‌گون ظهور مى‌كند تا ظلم و شرارت را ريشه‌كن كند و عدالت و فضيلت يا مرگ را برقرار نمايد. او يمه‌Yama را درهم مى‌شكند و تارومار مى‌سازد و بر همه قواى مخالف پيروز مى‌گردد.

كلكى در انديشه هندويان، مردى الهى و به نوعى متّحد با مقام بى‌انتهاى خداست.[٢] در يكى از كتاب‌هاى پيروان هندو درباره ويژگى‌هاى منجى انسان‌ها چنين آمده است:

سرانجام دنيا به كسى برگردد كه خدا را دوست دارد و از بندگان خاصّ او باشد و نام او فرخنده و خجسته باشد.[٣]