ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١١ - فرازى از يك مثنوى عاشورايى

نشسته سايه اى از آفتاب بر رويش‌

به روى شانه ى طوفان رهاست گيسويش‌

ز دوردست، سواران دوباره مى آيند

كه بگذرند به اسبان خويش از رويش‌

كجاست يوسف مجروح پيرهن چاكم‌

كه باد از دل صحرا مى آورد بويش‌

كسى بزرگتر از امتحان ابراهيم‌

كسى چنان كه به مذبح بريد چاقويش‌

نشسته است كنارش كسى كه مى گريد

كسى كه دست گرفته به روى پهلويش‌

هزار مرتبه پرسيده ام زخود او كيست؟

كه اين غريب، نهاده است سر به زانويش‌

كسى در آن طرف دشت ها نه معلوم است‌

كجاى حادثه افتاده است بازويش‌

كسى كه با لب خشك و ترك ترك شده اش‌

نشسته تير به زير كمان ابرويش‌

كسى است وارث اين دردها كه چون كوه است‌

عجب كه كوه ز ماتم سپيد شد مويش‌

عجب كه كوه شده چون نسيم سرگردان‌

كه عشق مى كشد از هر طرف به هر سويش‌

طلوع مى كند اكنون به روى نيزه سرى‌

به روى شانه طوفان رهاست گيسويش‌