در شيب تند مصرف داروها و كاهش انگيزه به سمت غذاهاى طبيعى سوق داد و اكنون نيز با شتاب بيشتر پيش مى‌رود؛ امّا طولى نكشيد كه داعيه رويكرد به غذادرمانى و بازگشت به نيازهاى فطرى و غريزى يا اصل «غذا دارويى» و «طبيعى درمانى» بر بلنداى قلّه پژوهش‌هاى آكادميك جاى گرفت و عدّه‌اى از روشنفكران متعهّد عرصه درمان، متوجّه نقشه‌هاى كمپانى‌هاى داروسازى مافيايى شدند و به شعار تجربى نياكان ما، با محوريت غذاى شما، دواى شما و دواى شما، غذاى شماست، بازگشتند و بار ديگر، پس از سال‌ها دورى و مهجوريت از اصل خويش به طبيعت‌درمانى و غذادرمانى توجّهى عميق و گسترده شده است. تغذيه و طبّ قرآنى و اسلامى نيز با شرح كامل اين رويكرد مبارك كه در آموزه‌هاى روشنگر و حيات‌بخش اهل بيت (ع) و پيامبر (ص) بوده و قرن‌هاست كه نسيم سلامت‌بخش را بر بشريت ارزانى داشته، اكنون جلوه‌اى تازه يافته و حقايق مسلّم طبّى را شفّاف و پربارتر ساخته است. اشتباه نشود! غذا خوردن صرفاً يك اتّفاق پيش‌پا افتاده نيست كه تنها موجب استمرار حيات مى‌شود. از قرن‌ها پيش، تغذيه در فرهنگ اسلامى، ايرانى به منزله دانش بسيار مهمّى در جهان مطرح بوده است و فرهيختگان دانشور ايرانى بر اساس رهنمودها و تأكيد پيشوايان معرفت دينى ما و نيز آموزه‌هاى نورانى «قرآن»، تمدّن و فرهنگ اصيل ايرانى براى پى‌بردن به اسرار آثار تغذيه در بدن، مطالعات و پژوهش‌هاى گسترده‌اى انجام داده‌اند كه حاصل آن، هزارها كتاب طى قرون و اعصار مختلف بوده كه اكنون بسيارى از آنها در كتابخانه‌هاى معتبر جهانى موجود است و غربى‌ها از اين خوان گسترده، بهره‌ها جسته و مى‌جويند.

در حال حاضر، دانشمندان متوجّه اين معنا شده‌اند كه رژيم غذايى و موادّ خوراكى منبع سرشار املاح و عناصر مفيد درمانگر حياتى است؛ بلكه پس از تحقيقات وسيعى كه انجام داده‌اند، به اين نتيجه رسيده‌اند كه رژيم غذايى به مثابه مؤثّرترين عامل در سلامتى انسان است.

امروزه مسلّم شده است كه روش صحيح، متعادل و مناسب تغذيه در سلامتى و طول عمر انسان آثار قطعى دارد و با پيشگيرى از بيمارى‌ها، انسان را از مصرف داروهاى شيميايى كه قطعاً عوارض جانبى به دنبال دارد، بى‌نياز مى‌سازد و چنين اظهار داشته‌اند كه موادّ غذايى طبيعى و سالم، سلامت و توانايى بدن انسان را تأمين مى‌كنند و موجب مى‌شوند كه سيستم دفاع طبيعى بدن ما همراه با ورزش، با قدرت و نيرومندى شگفت‌آورى با ناراحتى‌ها و بيمارى‌ها مبارزه كند و برعكس عدم تعادل در خوردن غذا، پرخورى يا داشتن رژيم‌هاى غذايى نامناسب موجب بروز بيمارى و ناتوانى در بدن انسان مى‌شود. البتّه عوامل زيادى ممكن است در پيدايش بيمارى‌ها دخالت داشته باشند كه از جمله فرسودگى و از كار افتادن اشتهاست كه شخص طى ساليان دراز اشتهاى خود را از دست مى‌دهد و با فقدان تدريجى اشتها، بدن ضعيف مى‌شود يا اينكه نمى‌تواند غذا را خوب بجود و جويدن براى او كار مشكلى مى‌شود يا اينكه فقط به فكر پر كردن شكم خود مى‌افتد؛ نه تغذيه‌اى كه بدن بتواند از آن فايده‌اى ببرد.

بنابراين در اصول و مبانى تغذيه، پس از جويدن و هضم معده‌اى و روده‌اى، جذب غذا اهمّيت دارد؛ نه خوردن و پر كردن شكم و دفع آن و ما بايد به جذب موادّ غذايى در بدن، فوق‌العادّه اهمّيت بدهيم و ما بر اين باوريم، غذايى كه تركيبات آن كامل باشد و نپخته (ميوه‌ها و سبزيجات) يا به اندازه پخته شود، نه سرخ كرده و جزغاله گردد، براى بدن لازم است؛ يعنى ما بايد كارى كنيم كه غذاييت غذا از بين نرود و تبديل به سمّ نشود كه در اين صورت، غذا نخواهد بود؛ بلكه دوا هم نمى‌باشد.

تأكيد مى‌كنيم كه غذا نبايد زياد پخته شود تا ويتامين‌ها و موادّ املاح معدنى و غذايى ديگر آن در اثر حرارت زياد از بين برود. اينجاست كه همواره توصيه مى‌كنيم: غذاى ما، داروى ماست و داروى ما، غذاى ماست.

اينك فرازهاى گردآمده در اين مجموعه، با پردازش آموزه‌هاى طبّ ايرانى و تأكيد بر بايدها و نبايدهاى غذايى و بر اساس مزاج‌شناسى و طبع و مصلحات خوراكى‌ها، نكته‌هاى لطيفى را توصيه مى‌كند كه در نظام تحوّل برانگيز سلامت، از اهمّيت ويژه‌اى برخوردار است كه به اعتقاد بنده با لحاظ نمودن و رعايت هر نكته، ما را گامى به سوى سلامت جامع و قلّه عافيت نزديك مى‌سازد.

اميد است تحت عنايات الهى در انجام اين آموزه‌هاى حيات‌بخش و در راستاى تضمين تندرستى و تعديل مزاج خود توفيق يابيم.

پى‌نوشتها:

[١]. براى اطّلاعات بيشتر به كتاب معجزات غذايى و درمانى شير و فرآورده‌هاى لبنى، انتشارات سفير اردهال مراجعه فرماييد.

[٢]. سوره عبس، آيه ٢٤.