و همه ديدند كه [در عصر ما] مردى از گوشه «خُمين» حركت كرد و شجاعت به خرج داد و [قلب‌ها را] تكان داد. چنانچه شيفته‌اش شدند، [چنان‌كه حتّى‌] بچّه سيزده ساله چيزى جز فداكارى نمى‌فهميد؛ چنين روحيه‌اى بايد [در رهبرى‌] باشد كه مردم را تكان بدهد. رعبش چنان بود كه موقعى كه صحبت مى‌كرد، سلمان رشدى [مرتد] در انگلستان تكان مى‌خورد. او نمونه‌اى از منتظران امام زمان (ع) بود كه وعده الهى براى برپايى عدل موعود و جامعه عدالت محور جهانى است و هر وقت بيايد، يك ماه قبل از او، رعبش در دل دشمنان اسلام مى‌افتد.

من ابتدا از اين موعودنامه و برادران عزيزى كه در اين وادى كار مى‌كنند و هر ماه مردم را به ياد امام مهدى (ع) مى‌اندازند، خرسند و متشكّر هستم. اين كار بايد به صورت شبانه‌روزى صورت بگيرد. ما بايد هر صبح به ياد امام عصر (ع) دعا بخوانيم:

«خدايا! از همه مؤمنان در شرق و غرب عالم درود و صلوات به مولايم صاحب‌الزّمان (ع) برسان.»[١]

امام زمان (ع)؛ همه كاره عالم‌

جمله‌اى را از يكى از تشرّفات كه در يكصدمين شماره ماهنامه موعود نقل شده، بيان مى‌كنم: شخصى به حضور يكى از ياران حضرت مهدى (ع) تشرّفى پيدا مى‌كند و حاجاتى مى‌خواهد، آن فرد به وى مى‌گويد: اين دعا را بنويس:

«يا محمّد يا علىّ يا فاطم- ة يا صاحب‌الزّمان أدركنى و لا تهلكنى»؛

اين جمله به لحاظ ادبى اشكال دارد. چون خطاب به سه نفر است، بايد فعل آن جمع آورده شود: «أدركونى و لا تهلكونى» براى آن شخص نيز اين اشكال طرح مى‌شود كه چطور چنين چيزى ممكن است؟ آن فرد شريف كه دعا را نقل كرده، مى‌فرمايد: همين درست است [؛ زيرا در حال حاضر اداره كننده عالم فقط حضرت امام زمان (ع) هستند] و ديگر اسامى براى توسّل به آن حضرت (ع) است. بعد آن شخص، اين عبارت را نزد كسى كه قبلًا طور ديگرى نوشته بوده، مرحوم بيدآبادى، مى‌برد و او نيز فوراً اصلاح مى‌كند. معناى اين جمله آن است كه كسى كه كار مى‌كند و فعّال است، حضرت بقي- ة الله، ارواحنا فداه، است.

من مى‌خواهم بگويم كه امامان معصوم (ع) اين معنا را در دعاهاى متعدّدى به ما ياد داده بودند؛ امّا ما از آن غفلت كرده‌ايم؛ در «دعاى افتتاح»، «دعاى ندبه» و ....

در دعاى افتتاح كه براى ماه مبارك رمضان است، راجع به [وصف‌] پيامبر خدا (ص) و يازده امام معصوم (ع) تنها يازده سطر بيان شده؛ ولى براى امام عصر (ع) بيست و يك سطر آمده است. البتّه به طور مسلّم، پيغمبر (ص) و على (ع) از نظر فضيلت بر حضرت مهدى (ع) مقدّمند؛ با وجود اين، درباره همه اين معصومان (ع) يازده سطر و تقريباً دو برابر آن براى امام عصر (ع) بيان شده است.

در دعاى ندبه نيز كه هر جمعه مى‌خوانيم، چهل و نه و نيم سطر به تمام انبيا، اوصيا، پيغمبر اكرم (ص) و آل پيامبر (ع) اختصاص دارد كه بيست سطر آن ويژه اميرالمؤمنين (ع) است؛ امّا درباره امام عصر (ع) شصت و دو و نيم سطر نقل شده است؛ يعنى اينكه امروز همه كاره عالم امام زمان (ع) است؛ آنها عزيزند، بعضى‌اشان بر آن حضرت مقدّمند؛ ولى امروز، كار به دست آن حضرت (ع) باشد، موقعى كه كار دست امام حسن (ع) است، امام حسين (ع) اظهارنظر نمى‌كند؛ [امام حسين (ع) مى‌فرمايد:] «من تابع تو هستم. ولى دوران تويى. اگر صلح بكنى، صلح مى‌كنيم. بجنگى، مى‌جنگيم.»