ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٧ - د) امام زمان (عج) و پياده روى هر ساله براى حجّ
پاداش زيارت سيدالشّهداء با پاى پياده
امام صادق (ع) به حسين به علىبن ثوير فرمودند:
«مَنْ خَرَجَ مِنْ مَنْزِلِهِ يُرِيدُ زِيَارَةَ قَبْرِ الْحُسَيْنِبْنِ عَلِىٍّ (ص) إِنْ كَانَ مَاشِياً كَتَبَاللهُ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَسَنَةً وَ مَحَى عَنْهُ سَيِّئَةً حَتَّى إِذَا صَارَ فِى الْحَائِرِ كَتَبَهُاللهُ مِنَ الْمُصْلِحِينَ الْمُنْتَجَبِينَ [الْمُفْلِحينَ الْمُنْجِحِينَ] حَتَّى إِذَا قَضَى مَنَاسِكَهُ كَتَبَهُاللهُ مِنَ الْفَائِزِينَ حَتَّى إِذَا أَرَادَ الِانْصِرَافَ أَتَاهُ مَلَكٌ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللهِ (ص) يُقْرِؤُكَ السَّلَامَ وَ يَقُولُ لَكَ اسْتَأْنِفِ الْعَمَلَ فَقَدْ غُفِرَ لَكَ مَا مَضَى؛[١]
هركس به قصد زيارت قبر حسينبن على (ع) از خانهاش بيرون آيد، اگر پياده باشد، خداوند به ازاى هر گامى كه برمى دارد، حسنهاى برايش ثبت و گناهى از او پاك مىكند و تا زمانى كه به حائر حسينى برسد، خداوند او را از رستگاران و حاجترواشدگان منظور مىفرمايد و چون اعمالش را تمام كند، خداوند او را از افراد ظفرمند و رستگار ثبت مىكند و هنگامىكه مىخواهد [به ديار خود] بازگردد، فرشتهاى نزد او آمده، به او مىگويد: «من فرستاده خدا هستم. پروردگارت به تو سلام مىرساند و مىفرمايد: عملت را از نو آغاز كن كه خداوند گناهان گذشته تو را بخشيد.»
٣. شواهدى از سيره اهل بيت (ع)
الف) امام مجتبى (ع) و بيست بار حجّ با پاى پياده
عَنِ الْحَلَبِىِّ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِاللهِ (ع) إِلَى أَنْ قَالَ فَقَالَ «إِنَّ الْحَسَنَبْنَ عَلِىٍّ (ع) قَاسَمَ رَبَّهُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ حَتَّى نَعْلًا وَ نَعْلًا وَ ثَوْباً وَ ثَوْباً وَ دِينَاراً وَ دِينَاراً وَ حَجَّ عِشْرِينَ حَجَّةً مَاشِياً عَلَى قَدَمَيْهِ؛[٢]
حلبى مىگويد: از امام صادق (ع) درباره فضيلت پياده رفتن، پرسيدم. حضرت فرمودند: «امام حسن (ع) سه بار ثروت خود را با خدا تقسيم كرد تا آنجا كه يك كفش براى خود و كفشى در راه خدا، پيراهنى براى خود و پيراهنى در راه خدا، دينارى براى خود و دينارى براى خدا تقديم كرد و با پاى پياده، بيست بار حجّ به جاى آورد.»
ب) امام سجّاد (ع) و حجّ با پاى پياده
«عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَلِىٍّ عَنْ أَبِيهِ قَالَ: حَجَّ عَلِىُّ بْنُ الْحُسَيْنِ (ع) مَاشِياً فَسَارَ عِشْرِينَ يَوْماً مِنَ الْمَدِينَةِ إِلَى مَكَّةَ؛
ابراهيمبن على از پدرش نقل مىكند كه امام سجّاد (ع) پياده حجّ به جا آورده از «مدينه» تا مكّه بيست روز راه رفت.»
عبداللهبن مبارك گفت:
سالى براى انجام حجّ به مكّه رفتم. در بين راه، نوجوانى هفت يا هشت ساله بود كه در كنار حجّاج مىرفت و زاد و توشه و مركب سوارى هم نداشت. پيش رفته، سلام كردم و عرض نمودم: با چه كسى اين بيابانها را طى مىكنى؟ فرمودند: «با آفريننده اين بيابان.» جوابش به نظرم بزرگ آمد. گفتم: فرزندم! زاد و توشه و مركب سوارى تو كجاست؟ فرمودند: «زاد من است، تقوايم و مركبم دو پايم و هدفم مولايم.» باز در نظرم بزرگ آمد ... تا آنكه به مكّه آمدم. پس از انجام اعمال حجّ در بازگشت در «ابطح» ديدم مردم اطراف يك نفر را گرفتهاند. نگاه كردم، ديدم همان نوجوان است. پرسيدم: كيست؟ گفتند: زينالعابدين (ع) است.[٣]
ج) امام صادق (ع) و پيادهروى براى رمىجمرات
عنبسهبن مصعب مىگويد: امام صادق (ع) را در «منا» ديدم كه گاهى پياده و گاه سواره طى طريق مىكند. مطلبى به ذهنم خطور كرد تا از حضرتش بپرسم. چون بر ايشان وارد شدم، آن حضرت بدون مقدّمه سخن آغاز كرد و فرمودند:
«همانا علىبن الحسين (ع) هميشه از منزلش با پاى پياده براى رمى جمرات مىرفت و منزلگاه من، امروز از منزل او نسبت به رمى جمرات كمى دورتر است. پس من سوار بر مركب مىروم تا به منزل او برسم و چون به منزل او رسيدم، پياده مىشوم و با پاى پياده براى رمى جمرات راهى مىشوم.»[٤]
د) امام زمان (عج) و پياده روى هر ساله براى حجّ
ابونعيم انصارى زيدى مىگويد: