«اى اباصلت! وجه خدا، انبيا، رسولان و حجج اويند كه به واسطه آنان، مردم متوجّه خداى عزّوجلّ، دين و معرفت او مى‌گردند و خداى عزّوجلّ فرمود: «كُلُّشَيْ‌ءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ.»[١]

وجه خدا، آن امام باقى، حضرت بقيةالله است كه ره مى‌نمايد تا سرگشتگان، از حيرت برهند و در تولّد، ديگربار، ماندگارى را از آن خود سازند؛ چنان‌كه حضرت امام صادق (ع) فرمودند:

«ما وجه خداييم كه بايد از آن جانب، به سوى خدا رفت.»[٢]

«وَجْهُ الله الاكبر»، ماندگارترين آفريده‌اى است كه به دليل نسبت و قربتش به حضرت حى قدير، مرگ را پس مى‌زند، مى‌ماند و هر زمان، بالنده‌تر مى‌شود.

اين از ضعف و سستى انديشه و عمل ماست كه پيش از آنكه، جان به جان آفرين برگردانيم، مى‌ميريم. گويا برخى از ما سال‌ها پيش از آنكه پيك اجلّ در برسد، مردن و فنا را به تجربه مى‌نشينند.

برخى ديگر، هم‌زمان با جان دادن، از يادها مى‌روند و برخى چندى پس از مردن، همچنان كه باد و باران نامشان را از صفحه سنگ گور مى‌زدايد، از صفحه هستى محو مى‌شوند.

تنها اين «وَجْهُ الله» است كه مى‌ماند و ديگرى در نسبت و قرابتى شگفت با او «وَجْهُ الله»، مرگ را پس مى‌زند و ماندگارى هميشه را از آنِ خود مى‌سازد.

«وَجْهُ الله الاكبر»، بهار آفريده‌ها و نشاطبخش روزگاران است كه جمله موجودات، بودنشان را مرهون اويند.

«السَّلامُ عَلى رَبِيعِ الْأَنَام وَ نَضرَةِ الْأَيَّام.»

گويا، آنكه باعث مرگ و نيستى آدمى و فراموشى يادش از خاطره‌ها مى‌شود، خود اوست؛ آسيبى از درون، كرمى كه جان و دل را مى‌فرسايد و مرگ زودهنگام را پيشكش آدمى مى‌سازد. حتّى اگر جوانى زندگى را به تمامى تجربه نكرده باشد.

به آنان كه بيش از ساعتى، مهمان شهر و ديارشان نبودم، گفتم: پيش از فوت فرصت، به شاخه درختى چنگ بزنيد كه شما را از نابودى مى‌رهاند ...

بعد اين غزل شيرين اميرى فيروزكوهى را به خاطر آوردم كه سروده بود:

آه از اين هستى كه تا جان داشتيم‌		يا غم جان يا غم نان داشتيم‌
نه گلى همدم، نه مرغى نغمه‌ساز		طالع خار بيابان داشتيم‌
نه غم ايمان و نه پرواى كفر		ما نزاع كفر و ايمان داشتيم‌
عافيت از خلق جستيم اى دريغ!		ما ز درد اميد درمان داشتيم‌
ز آنچه از دنيا توانى داشتن‌		سهم ما اين بس كه حرمان داشتيم‌