ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٨ - ٤ معناى ملك عظيم در روايات
خدا (ص) مىپرسد) به آيه ملك عظيم استشهاد مىكنند و ملك را در اين آيه، به وجوب اطاعت از ائمّه اهل بيت (ع) تفسير مىفرمايند.[١]
امام صادق (ع) نيز مىفرمايند:
«الملك العظيم افتراض الطّاعة»[٢]
بنابراين مراد از ملك عظيم، مقام امامت و آمريت است و امام از سوى خدا، حقّ امر و نهى و سلطنت دارد. به همين جهت، اطاعت از او، اطاعت از خدا و نافرمانى از او، نافرمانى از خداست. بنابراين در برخى از روايات، ملك عظيم به «طاعة الله المفروضه» معنا شده است.[٣]
امام باقر (ع) در مورد اعطاى ملك عظيم مىفرمايند:
«ملك عظيم، يعنى اينكه امامان را در [نسل] ايشان قرار داد. هركس از ايشان اطاعت كند، خدا را اطاعت كرده و هركس از ايشان نافرمانى كند، خدا را عصيان نموده است. اين است [معناى] ملك عظيم.»[٤]
بر اساس روايات يادشده، ملك عظيم به معناى سلطنت و حقّ امر و نهى از سوى خدا، يعنى همان مقام امامت الهى است. برخى ديگر از احاديث، امام را ملك عظيم و سلطنت معرفى كردهاند.[٥]
اين تعبير، از باب مبالغه است؛ مانند گفتن «زيدٌ عدلٌ»؛ بدين معنا كه زيد به قدرى در عدالت عميق است كه عين عدل و مجسّمه عدل شده است. احاديث يادشده مىرساند كه حقيقت سلطنت، امام است و اين تعبير ژرفتر و والاترى است كه امام را عين سلطنت و آمريت معرفى مىكند. (همچنين به قرينه ساير اخبار، مىتوان گفت كه روايت فوق نيز امام را صاحب ملك و سلطنت معرفى كرده است.) اميرالمؤمنين (ع)