در آخرين دهه قرن بيستم ميلادى، حوادث و وقايعى در جهان اتّفاق افتاد كه با پيش‌بينى‌هاى مورّخان و جامعه‌شناسان مغرب زمين، مخالف بود. پس از فروپاشى «شوروى سابق»، بسيارى از جوانان و نوجوانان كشورهاى مختلف- خواه در «آمريكا» و خواه در «آسيا» و «آفريقا»- به مذهب و آموزه‌هاى دينى روى آوردند.

با آغاز قرن بيست و يكم، واقعه ديگرى جامعه‌شناسان و سياستمداران غرب را بهت‌زده ساخت. آمارها و سنجش‌هاى سازمان‌ها و نهادهايى كه گرايش نوجوانان و جوانان را در جهان بررسى مى‌نمودند، از رويكرد غيرمنتظره نسل جديد به اسلام و مبانى آن سخن گفتند.

در پايان سال ٢٠٠٤ م. مراكز پژوهش‌هاى اجتماعى با ارائه آمار ديگر به حيرت جامعه‌شناسان افزودند. تا قبل از اين تاريخ جامعه‌شناسان عقيده داشتند آئين بودايى به علّت آنكه تبليغات وسيعى را از نيمه دوم قرن بيستم آغاز كرده و خود را تنها آئين و پرچمدار مهرورزى و وحدت مردم جهان مى‌داند، به زودى توجّه جهانيان را به خود جلب خواهد نمود؛ امّا آمارهايى كه در پنج قارّه به دست آمده بود، نشان مى‌داد كه با وجود تبليغات وسيع عوامل كليسا و بنگاه‌هاى تبليغاتى صهيونيستى بر ضدّ اسلام، گروه‌هاى عظيمى از معتقدان به مسيحيّت و حتّى گروه‌هايى از پيروان آئين‌هاى هندوئيسم، بوديسم، شينتو و كنفوسيوس به اسلام روى آورده‌اند.

تبليغات بر ضدّ آئين اسلام، به چندين قرن پيش باز مى‌گردد؛ امّا از آغاز قرن بيستم با تحوّلاتى كه در پيشرفت علوم ارتباطات و توسعه رسانه‌ها به وجود آمد، اين تبليغات نيز وارد مرحله تازه‌اى شد. تمام تلاش رسانه‌هاى وابسته به مخالفان اسلام در غرب و شرق، به دنبال جا انداختن اين ادّعا بودند كه اين ايدئولوژى و مكتب، تشويق‌كننده انسان‌ها به خشونت و ترور است و نفرت و انتقام را تبليغ مى‌كنند.

تبليغات مخالفان، ابتدا متوجّه اصل اسلام بود؛ امّا از سال ٢٠٠٢ م. اين تهاجمات متوجّه شيعه گرديد و حتّى برخى از سايت‌هاى تبليغاتى ادّعا كردند كه مسلمانان قائل به مهدويّت كه در اصل، همان شيعيان مى‌باشند، بيش از ديگر مسلمانان به ترور و خشونت معتقد هستند؛ زيرا فرد منجىّ و پيشوايى كه آنان انتظارش را مى‌كشند، در صدد كشتار و انتقام است.

تبليغ چنين اتّهامى از سال ٢٠٠٣ م. شدّت بيشترى يافت و برخى از سايت‌هاى به اصطلاح وابسته به مسلمانان و مخالف شيعه نيز اين اتّهامات را تكرار مى‌كنند. حتّى يكى از اين رسانه‌ها ادّعا كرده است كه بخش عمده‌اى از جنگ‌هاى خشونت‌بار و پر تلفات تاريخ، نتيجه اعتقاد به مهدويّت است.

در حالى‌كه اين تبليغات نه تنها هيچ‌گونه مدرك و سند تاريخى ندارد، برخلاف تبليغات بى‌پايه اين رسانه‌ها اعتقاد به مهدويّت انسان را خشن و شيفته ترور و ارعاب نمى‌سازد؛ بلكه پيشوايان مكتب تشيّع، خود، پيام‌آور محبّت و انسان‌دوستى بوده‌اند.

آنچه مبلّغان مسيحيّت را نگران ساخته، پيشرفت سريع اسلام در همه سرزمين‌هاست. مى‌دانيم نزديك به چهار قرن است كه مسيحيّت، داراى سازمان تبليغاتى مستقلّى است كه همه ساله گروهى از كشيشان را آموزش مى‌دهد و به دورترين نقاط جهان اعزام مى‌دارد و براى به انجام رساندن مأموريت آنان، هزينه‌هاى سنگين بر عهده مى‌گيرد. سازمان‌هاى تبليغاتى مسيحيّت- چه كاتوليك و چه پروتستان- از حمايت دولت‌هاى متبوع خود نيز برخوردارند و براى اينكه كسى را به آيين خود درآورند، همه نوع تسهيلات مادّى برايش فراهم مى‌آورند. با وجود اين، موفّقيت چندانى به دست نياورده‌اند.

از سوى ديگر، اسلام كه هرگز سازمان متشكلّى، همچون سازمان‌هاى‌