ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٨ - تلويزيون ها را خاموش كنيد!
تلويزيون ها را خاموش كنيد!
ولف هى بادى: ضمير ناخودآگاه انسان از قدرت بالايى برخوردار است و نسبت به جزئيات تمام اتّفاقات اطراف ما آگاه مىباشد؛ امّا اين بخش از وجود انسان قادر به تفكيك واقعيت از خيال و پندار نيست و تمام آنچه را كه از مغز انسان مىگذرد، واقعيت تلقّى كرده و نسبت به آن عكسالعمل نشان مىدهد. حال بايد پرسيد هنگام تماشاى برنامهاى مضحك چه اتّفاقى رخ مىدهد؟ در پاسخ بايد گفت كه اين برنامهها فرآيند تفكّر بيننده را شكل مىدهند. آيا مىدانيد چه مقدار از زمان خود را به تماشاى تلويزيون اختصاص مىدهيد؟ طبق بررسىهاى اخير، مردم «آمريكا» به طور متوسط روزانه پنج الى شش ساعت از وقت خود را صرف تماشاى تلويزيون مىكنند؛ به عبارت ديگر، به استثناى وقت صرف شده براى استراحت و كار، بيشترين وقت خود را به تماشاى تلويزيون اختصاص مىدهند. اين مدّت، حتّى بيشتر از زمانى است كه آنها صرف غذا خوردن مىكنند يا با همسر و فرزندان خود سپرى مىنمايند. در خصوص كودكان، اين زمان بيشتر است. طبق بررسىهاى به عمل آمده، كودكانى كه در سنين قبل از دبستان قرار دارند، روزانه بيش از هشت ساعت و دانشآموزان، مقدارى كمتر از هشت ساعت صرف تماشاى تلويزيون مىكنند. در سال ١٩٨٠ م. آمارها نشان مىداد كه يك فرد بيست ساله در طول عمر خود، چهارده ماه (به طور شبانهروزى) به تماشاى تلويزيون پرداخته است. بررسىهاى اخير حاكى از افزايش اين مدّت زمان مىباشد: در سالهاى اخير، يك فرد بيست ساله، دو سال كامل از زندگى خود را صرف تماشاى برنامههاى تلويزيونى مىكند. علاوه بر اين، پژوهشگران به مسئلهاى تأسّفبار پى بردهاند. به نظر مىرسد كه قدرت فكرى آمريكايىها روز به روز تحليل مىرود. به گفته اين پژوهشگران، ميزان مطالعه و سطح درك آمريكاييان از مطالب خوانده شده نسبت به ده سال قبل، به شدّت تنزّل پيدا كرده است. به طور كلّى، آمريكايىها در مهارتهاى نوشتارى ضعيف بوده و فقط قادر به نوشتن جملههاى ساده مىباشند. آنها در رديف كمسوادترين ملل كره زمين هستند و امروزه اين مسئله در حال وخيمتر شدن است. اين تنزّل، توجّه پژوهشگران را به خود جلب نموده است. طىّ چندين تحقيق انجام شده، ارتباط ميان اين موضوع با ميزان وقتِ صرف شده براى تماشاى تلويزيون به اثبات رسيده است. جالب توجّه است كه تحقيقات مزبور نشان مىدهند ماهيّت برنامههاى تلويزيونى اصلًا مهم نيست؛ بلكه موضوع حائز اهمّيت اين است كه هر چه زمان صرف شده براى تماشاى اين برنامهها بيشتر باشد، ميزان كودنى و بىسوادى بيننده نيز بيشتر خواهد بود. آنچه باعث تعجّب پژوهشگران شده، اين است كه يك دهه قبل، آنها پيشبينى كرده بودند در آينده، مدّت زمان تماشاى برنامههاى تلويزيونى كاهش خواهد يافت! البتّه پيشبينى آنها درباره برنامههاى شبكههاى تلويزيونى صدق مىكرد؛ زيرا بينندگان اين نوع برنامهها به شدّت كاهش پيدا كردند؛