ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦١ - يك يا على

در ساعتى كه هول مكرّر داشت‌

ديوارهاى خانه ترك برداشت‌

ممنوع بود رد شدن، امّا زن‌

در دست، حكم «رد شو و بگذر» داشت‌

حسّى لبالب از شعف و وحشت‌

حسّى شگفت و دلهره آور داشت‌

در قلب او جوانه يك گل بود

يك سينه آرزوى معطّر داشت‌

هرچه ستاره مست شد و رقصيد

شب را صداى شادى و دف برداشت‌

صف فرشته، سجده به كودك كرد

آن لحظه عرش حالت ديگر داشت‌

(شصت و سه سال بعد) همان كودك‌

يك روز صبح زود كه از در داشت-

مى رفت سمت كوچه، زمين ناليد

(از آنچه روز فاجعه در سر داشت)

بانگ اذان شنيده شد از مسجد

مردى براى دفعه آخر داشت‌

پاشو غريبه!، كيست؟ منم! يعنى‌

: اصرار بر هر آنچه مقدّر داشت‌

«قد قامت الصلوة!» نه، وقتش نيست‌

(در سجده، ضربه حالت بهتر داشت)

«سبحان رب ...»، و وقت مناسب شد

اين سجده حُكم وقت مقرر داشت‌

«فزت و ربّ ...»، كعبه به خود لرزيد

ديوارهاى كوفه ترك برداشت‌