وهّابيّت در ٥٠ سال گذشته، مذهب دربارى سعودى بوده‌است، اما گروهى تندرو از اين ميان به نام «القاعده» و سلفى‌هاى تكفيرى (سلفى جهادى) ظهور نموده و باعث انشعاب در مكتب وهّابيّت شده‌اند.

علماى بزرگ وهّابى مانند ابن جبرين، شيعيان را رافضى مى‌نامند و قتل آنان را مباح مى‌دانند. اين دسته تشيّع را به مراتب بدتر از ساير اديان برشمرده، مال و جان آنان را حلال مى‌دانند. اين فتواها باعث كشته شدن هزاران زن و مرد و حتّى كودك شيعه مذهب در كشورهاى عراق و افغانستان شد.

وهّابيّت در عراق‌

در سالروز عيد غدير، در هيجدهم ذيحجّه سال ١٢١٦ ق. امير سعود بن عبد العزيز وهّابى با سپاهى متشكل از بيست هزار مرد جنگى به شهر كربلا حمله ور شد. كربلا در اين ايّام در نهايت شهرت و عظمت بود و زائران ايرانى، ترك و عرب بدان روى مى‌آوردند.

سعود پس از محاصره شهر، سرانجام وارد آن گرديد و كشتار سختى از مدافعان، ساكنان و زنان و كودكان آن نمود. برخى عدد كشته شدگان را يكصد و پنجاه هزار تن! نوشته اند و مى‌گويند جوى خون در كوچه‌هاى كربلا به راه افتاد و جالب اينكه اسم اين جنايت را «جهاد فى سبيل الله» و مبارزه با هدف نشر توحيد مى‌گذارند!

پس وهّابى‌ها حرم مطهّر حسين بن على (ع) فرزند دختر پيامبر (ص) را ويران نموده، ضريح مبارك آن حضرت را از جاى خود كندند و ... مرقد حبيب بن مظاهر را سوزاندند و تمام ذخاير و نفائس حرم حسينى را چپاول كرده و اسبانشان را در صحن حرم مطهّر بستند و در حرم شريف قهوه دم كردند و آن‌چنان در حرم مطهّر، فساد و ويرانى بار آوردند كه فاجعه كربلا و حادثه روز حرّه و كردارهاى بنى اميّه و متوكّل عبّاسى تكرار شد.

كربلا پس از اين حادثه به وضعى درآمد كه شعرا براى آن مرثيه مى‌گفتند. وهّابى‌ها در مدّت متجاوز از دوازده سال، گاه و ناگاه به شهر كربلا و اطراف آن و همين‌طور به شهر نجف حمله مى‌كردند و غارت و كشتار مى‌نمودند.

وقايع كربلا را بسيارى از مورّخان شرق و غرب و حتّى مورّخان سعودى نوشته‌اند. مى‌توانيد به كتاب‌هاى «تاريخ المملكة العربيّة السعوديّة»، «عنوان المجد فى تاريخ نجد»، «تاريخ العربيّه السعوديّة» نوشته ناسى ليف و «مفتاح الكرامه» سيّد جواد عاملى و كتب ديگر مراجع كنيد.

در نهم ماه صفر در سال ١٢٢١- شبانگاه- قبل از صبح، وهّابيان به نجف حمله كردند و اهالى نجف را غافل‌گير نمودند، حتّى برخى از آنان از ديوار سور نجف بالا آمدند و نزديك بود شهر نجف را متصرّف شوند و حرم شريف اميرالمؤمنين على (ع) را تخريب نمايند كه از اميرالمؤمنين على (ع) كراماتى آشكار و معجزاتى ظاهر گشت و از سپاهيان وهّابى بسيارى كشته شدند و نااميد برگشتد.

در جمادى الثّانى سال ١٢٢٢ وهّابيان با بيست هزار جنگجو- بلكه بيشتر- شبانه به نجف هجوم بردند ولى با مقاومت مردم روبرو شدند و به شهر حلّه حمله كردند و سپس به كربلا حمله نمودند و اين شهر را در روز روشن محاصره كردند. اهالى كربلا پشت دروازه شهر مقاومت كردند، كشته‌ها دادند و از دشمن نيز بكشتند و سرانجام وهّابيان بازگشتند و در عراق فساد و تباهى به راه انداختند.

در شعبان و رمضان ١٢٢٥ وهّابيان، كه توانايى حمله به شهرهاى نجف و كربلا را نداشتند، اطراف نجف اشرف و كربلا را احاطه كرده، راه‌ها را بستند و در امتداد دو فرسنگ يا بيشتر، از كوفه تا كربلا زائران را محاصره كرده، زائران امام حسين (ع) اميرالمؤمنين على (ع) را كه از زيارت نيمه شعبان به وطن هاى خود باز مى‌گشتند، اموالشان را غارت نموده، به قتل مى‌رساندند.

در سال‌هاى ١٣٤٥ و ١٣٤٦ نيز بارها وهّابيان به نواحى مختلف عراق حمله برده، قتل و غارت مى‌كردند و گوسفندان و احشامشان را مى‌گرفتند و خودشان را هم كشتار مى‌كردند. سرانجام كار به جايى كشيد كه عراقى ها به دولت انگليس شكايت كرده و گفتند يا شما جلوى وهّابى‌ها را بگيريد و يا ما خود شخصاً از خويشتن دفاع كنيم كه در پايان هواپيماى لشكر عراق وهّابيان را عقب راند.

در روز عاشوراى ١٤٢٥ قمرى، وهّابيان با نام گروه القاعده، با انفجارهاى متعدّد در كربلاى معلّى در ميان صفوف عزاداران حسينى فاجعه كربلا را تكرار نمودند كه باعث‌